ලෝකයේ ඔබ සිටින නගරයට අනෙක් පැත්තෙන් තිබෙන නගරය කුමක්ද ? What is the city opposites to your's ?

"මම අමුතු විදියට හිතන කෙනෙක්. ඕනෑම දෙයක් වෙනස් විදියට දකින්න, නිමවන්න තමයි මම කැමති" 

මේ වාක්‍ය දෙක ඔබ මීට පෙර දැක තිබෙන්නට පුළුවන්. එහෙම නොදැක්කා නම් වම්පැති තීරුවේ තිබෙන මා ගැන මමම කරන ප්‍රකාශය බලන්න. ඒක මම මා ගැන දුන්නු අර්ථකථනය. මේ මාතෘකාව සහ තවත් බොහොමයක් ඒවා දැක්කම ඔබටත් මා ගැන එහෙම හිතුනා නම් පුදුමයක් නෑ. ඇත්තටම මට පොඩ්ඩක් වෙනස් විදියකට බොහෝ දේවල් පේනවා. මෙහෙම කිව්වේ ලොකු කමටවත්, නයා දාන්නවත් නෙවෙයි. ඒ මගේ හැටි. මේක වරදවා වටහා ගත් අයත් නැත්තේම නෑ. 

ඔබ අසා තිබෙනවාද කියමනක් "මුළු චීන ජනගහනයා බීජිං නගරයට එකතු වෙලා එකවර පොළොවට තදින් පහර දුන්නොත්, ඇමරිකාවෙන් විශාල කොටසක් ගැලවී විශ්වයට එකතු වේවී" කියන ප්‍රකාශය ? මේක ජේ.ආර්.පී. සූරියප්පෙරුම උන්නැහේ රාව-ප්‍රතිරාව නංවනවා දොරමඬලාව ඔස්සේ. දැන් අපේ මවුතුමිය සිහි කරන්න එපා එතුමාව සිහිපත් කරාට. හැබැයි මම මේ කථාව අහලා තිබුණේ අපේ තාත්තාගෙන්. මේ කතාව මගේ හිතේ පුංචි කාලේ ඉඳලා තදින් පැලපදියම් වෙච්ච එකක්. මම හැම තිස්සෙම හිතුවේ ලංකාවට යට පැත්තේ තියෙන්නේ මොන රටද කියලා? හොඳ වෙලාවට මට පහුගිය දවසක මේක නැවතත් සිහිපත් වුණා. අද කාලේ මගේ බොහෝ ප්‍රශ්න වලට නිවැරදි පිළිතුරු සපයපු ගූගල් දෙවියන්ගෙන් ඇහුවා. හොඳ වෙලාවට අපි හිතන විදියට හිතන අය තව ලෝකේ ඉන්නේ. 

ඉතින් ගූගල් දේවතාවුන් වහන්සේ ලබා දුන්න පිළිතුර ඔස්සේ ගියාම මගේ හිත කඩා වැටුණා. මොකද අර කලින් කියපු කියමන භෞතික විද්‍යාත්මකව ඇත්ත වගේ පෙනුනට, භුගෝලීයව සාවද්‍ය කරුණක් නිසා. හොඳයි අපි මුලින්ම බලමු ලංකාවට අනෙක් පැත්තේ, එහෙමත් නැත්නම් යට පැත්තේ තියෙන නගරය මොකක්ද කියා.අපට වරදින තව තැනක් තමයි අපි ලෝක සිතියම දැක්කෙම පොතක නිසා මේකට උත්තරය අපි හොයන්නේ කඩදාසිය මත ඇන්ද සිතියමක වීම. 

කරුමෙක මහත, ලංකාවේ අනිත් පැත්තේ තියෙන්නේ දකුණු පැසිපික් සාගරය. මම හිතනවා "Journey to the Centre of the Earth" කියන ලස්සන චිත්‍රපටය ඔබ නරඹන්නට ඇති කියලා. ඒ චිත්‍රපටයේ තියෙන්නේ මේ පැත්තෙන් ගිහින් අනිත් පැත්තෙන් මතු වන කතාවක්. ඔවුන් මතු වෙන්නේ ඉතාලියෙන්. අපි එහෙම ගියොත් හොඳටම නාන්න වෙන්නේ. මම ලෝකයේ නගර බොහොමයක් මේ විදියට මේ අපූරු වෙබ් පිටුවෙන් බලා ගත්තා. ඒත් බොහෝ තැන් වලට එන්නේ මහා මුහුද. මුලින්ම හිතුනේ මේක වැරදියි කියලා. හැබැයි අන්තිමේදී මට දෙපැත්තේ පිහිටන නගර/රටවල් දෙකක් හමුවුණා. ඒ චිලී සහ චීන දේශයන්. 

ඉහල පින්තූරේ සමකය තමයි කඩ ඉරෙන් පෙන්වන්නේ. නමුත් ඒ පින්තූරේ අපි ඉන්නේ සමකයට උඩින් අනෙක් පැත්තේ තැන පෙන්වන්නේ සමකයට යටින්. මතක තබා ගන්න ලෝකය ගෝලාකාර බව.එතකොට උඩ අර්ධයේ පිහිටන නගරයක අනෙක් පැත්ත පිහිටන්නෙම යට පැත්තෙන්. හා.... මම හොයා ගත්ත එක. ඔන්න ඒකත්. 

චිලී දේශයේ සන්තියාගෝ නගරය සෙවීම් කලාම ලැබෙන උත්තරය ඔන්න. දැන් තමයි මට වැඩේ අහු වුණේ. සමකයේ ඉඳලා පහලට හෝ ඉහලට තිබෙන දුර, අනෙක් පැත්තේ නගරයේ පිහිටන්නේ ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවට සමාන දුරකින්. දැන් ඔයාලටත් මේ වගේ ඒවා ගොඩක් හමු වෙයි. මෙන්න ලින්ක් එක ගිහින් ඒ වගේ ලැබුණු ඒවා කමෙන්ට් විදියට එකතු කරන්න. එතකොට අපිට හොඳ ලැයිස්තුවක් හදා ගන්න පුළුවන් වෙයි.

http://www.antipodr.com/

මේ ලින්ක් එක බුක්මාර්ක් කර ගන්න වටිනවා. මම නම් කළා. කන්ට්‍රෝල් + D ගහන්න.
____________________________________________
ප.ලි.
පහුගිය පොස්ට් එක අතරමැද මගේ ෆලෝවර්ස්ලා ගණන 300ක් වුණා. කිසිම කෙනෙකුගෙන් ඉල්ලන්නේ නැතිව මෙහි ලියන දේ ගැන සිතා එකතු වූ 300 ක් තමයි එහි ඉන්නේ. ඉතිං ඒක මට සතුටට කරුණක්. ඇවිද්ද පය ...... කියවා ඒ හා එක්වූ ඔබ සැමට තුති. 

ඔබත් කාටූන් බලන වැඩිහිටියෙක්ද ? Are you an adult still watching Cartoons ?

අද මම ගෙදර ආවේ ලොකු සිත් තැවුලකික්. ඒ ගැන ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවක කථා කරන්න බෑ. ඒ වුනත් කෙටියෙන් කිව්වොත් මිතුරු වෙසින් පෙනී සිටින සතුරන්ගෙන් වෙච්ච හානියක් තමයි හේතුව. මම ගෙදර ඇවිත් මගේ දියණියව වෙනදාටත් වඩා වෙලාවක් තුරුල් කර ගත්තා. ඒ මා සිටි පීඩනයෙන් මිදෙන්න. මගේ හැඟුම්බර තත්වය ඇය මොහොතකින් හඳුනා ගත්තා. ඒ ගැන කෙලින්ම විමසා සිටියා. මම අහපු සමහර බොළඳ වදන් වලින් ඇගේ දෙනෙත් තෙත් වුණා. පසුව අඩන්න ගත්තා. ඇය අස්වසාලද්දී මගේ බරෙන් ගොඩාක් නිදහස්. පස්සේ මගේ හොඳම හිතවතෙකුට ඒ ගැන කතා කරලා හිත නිදහස් කර ගත්තා. එහෙම ඉන්න ගමන් මම මතක් කරන්න උත්සාහ කළා ඊයේ උදේ හීනෙන් ලියන්න හොඳ මාතෘකාවක් දැක්කා. නමුත් මතක් කරන්න කොයි තරම් උත්සාහ ගත්තත් වැඩක් වුණේ නෑ. 

පින්තූරය ගත්තේ : www.dooyoo.co.uk

මට නිකං ඉන්න ගමන් මගේ හිතේ හිර වෙලා තිබ්බ එක් දෙයක් ගැන ගූගල් සෙවීමක් කළා. ඒ වැඩිහිටියන් කාටූන් බලන්න කැමති ඇයි කියන කාරණේ. මොකද මමත් හරිම කැමැත්තෙන් කාටූන් බලන නිසා. ගිරිපුර ඇත්තෝ තමයි මගේ කැමතිම එක. ඊට අමතරව මගේ දියණිය බලන චෝටා බීම්, මිස්ටර් බීන් ඇතුළු බොහොමයක් කාටූන් වලට කැමතියි. ඇත්තටම මොකක් වෙන්න ඇතිද හේතුව ? මම දවසක් මේ කාටූන් බලන්න කැමති අය ගැන පොඩ්ඩක් හිතලා බැලුවා. ඒත් අද ඇත්ත කාරණාව හොයා ගන්නකම් මම හිතන් හිටියේ වෙන දෙයක්. ඒක කිව්වොත් නයා ඇදීමක් වෙන නිසා ඇත්ත කාරණේටම බහිමු.

බොහෝ දෙනෙක් හිතන් ඉන්නේ කාටූන් බලන වැඩිහිටියෝ වයසිට ගියත් මානසිකව මුහුකුරා නොගිය අය කියලා. නමුත් මමත් ඇතුළුව මගේ ලිස්ට් එකේ ඉන්න අය එහෙම නෑ. එහෙම කියන්නේ මම නෙවෙයි.  http://www.2knowmyself.com කියන වෙබ් අඩවිය. මිලියන් 50ක් හිට්ස් තියෙන මේ අඩවියේ සඳහන් අනිත් කරුණුත් වැදගත්. මෙහෙම කාටූන් බලන වැඩිහිටින් එහෙම කරන්නේ තමන් තුල තියෙන ආතතිය ඉවත් කර ගැනීමට. කොහොමද එහෙම වෙන්නේ ?

කාටූන් මගින් ඔබව සමාන්තර විශ්වයකට ගෙන යනවා. සමහරවිට ඔබේ බාලා කාලයට. සමාන්තර විශ්වයේ ඔබට කරදර නෑ. එහෙම ඉන්න කෙටි කාලයේදී ඔබේ ආතතියෙන් වැඩි කොටසක් නැති කරගෙන සැහැල්ලු වෙනවා. ඔබත් ආතතියෙන් පෙළෙන කෙනෙක් නම් මෙන්න විසඳුම. කාටූන් .... කාටූන්..... කාටූන්.... මේ සඳහා චිත්‍රපට සමහරුන් යොදා ගත්තත් ඒවා ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්නය සමහරවිට තීව්‍ර කරන්න හේතු වෙනවා. මොකද ඒවා සැබෑ ලෝකය පිළිබිඹු කරන නිසා. හොල්මන් චිත්‍රපට බලන්න සමහරු කැමති ඇයි කියන කාරණය ගැනත් මෙහි ලිපියක් තිබෙනවා. ඔබේ ශරීරයේ තුවාලයක් ඇති විට ඒ පීඩාවෙන් මිදෙන්න කදිම මගක් හොල්මන් චිත්‍රපට බව එහි සඳහන්. හේතුව අතක් පයක් හෝ බෙල්ලෙන් කොටසක් අහිමි කෙනෙකුගේ තත්වය සමග සංසන්දන කොට ඔබට ඒ වේදනාවෙන් මිදෙන්න හැකි බව එහි තවදුරටත් සඳහන්.

මගේ සැටලයිට් බොක්ස් එක කපලා. නැතිනම් මේ මොහොතේ හෝ මම කාටූන් බලනවා. මේක නම් හරි ශෝක වැඩක්. ඔන්න ඔබත් දැඩි පීඩනයකින් හෝ ආතතියකින් පෙලෙන්නෙක්ද ? එහෙනම් මෙන විසඳුම කාටූන්. මොකක්ද ? කාටූන්. 

ඔලුව වටෙන් අත දමා නහය ඇල්ලීම .....II කොටස Reach your nose other way Part II

උදෑසන දහයට කිට්ටු වෙලාවක  පෙම්වතියගේ නිවසට ලඟා වුණත්, කරුමයට කකුල් හතරක් ඇත කියලා මට හිතුනේ, ඇය හෙට තිබෙන තමන්ගේ වැඩිමහල් සහෝදරයාගේ විවාහ මංගල උත්සවයේ කටයුත්තක් සඳහා නිවසින් බැහැර වී තිබීමයි. ගෙන ගිය කේක් පෙට්ටිය පසෙකින් තැබූ මා වටපිට බලන විට වෙන්ඩ මාමණ්ඩිය සිනා මුසු මුහුණින් ඇය නිවසේ නොමැති බව දන්වා සිටියේය. ඔබට හිතෙන්නට පුළුවන් "ඇයි කලින් දන්වලා යන්න තිබුණා නේ" කියා. නමුත් මට අවශ්‍ය වුයේ ඇය මවිතයට පත් කරන්න. අන්තිමට වැඩේ හුලං. සුපුරුදු පරිදි වෙන්ඩ මාමණ්ඩිය උයා දුන දවල් බත අනුභව කර බලාපොරොත්තු දල්වාගෙන බලා සිටියේ ඇයගේ සම්ප්‍රාප්තිය මේ දැන් සිදු වේ කියා. එම නිවසේ බල්ලා මා නිතරම මුලාවේ දැමීමට සමත් වුයේ ගහක අත්තක් සෙලවුනත් බිරීම නිසයි. නිවැසියන් නිවසෙන් පිට වී යලි එනතුරු බලා සිටින කණ්ඩායමක් තමයි සුනඛ නිකාය. හාම්පුතුන්ගේ ඉව ඉතා ඈතදීම දැන ගන්නා ඔවුන් පෙරමගට ගමන් ගන්නේ තම හිතවත්කම මොනවට කියා පාමින්.

ක්‍රම-ක්‍රමයෙන්(ග්‍රැජු-ග්‍රැජුවලි) දොළහේ, එකේ, දෙකේ, තුණේ, හතරේ කනිසම් නිවසේ  පසුපස බිත්තිය අරා සිටින ඔරලෝසුව නිවැරදිව සංඥා කලත්,  ඇයද - මවද පැමිණියේ නැත. ඔවුන් රත්නපුරය බලා ගමන් ගෙන තිබුණා. බිම ආලේප කර තිබෙන ෆ්ලෝ-පේන්ට් වලින් නික්මෙන ටර්පන්ටයින් ගඳ මට එතරම් ආගන්තුක දෙයක් නොවූවත්, එය මේ මොහොතේ මට මහත් වදයක් වූවා. අවසානයේ මස්කෙළිය බලා යන අවසන් බස් රථය හෝ අල්ලා ගැනීමේ බලාපොරොත්තුව සිතේ දාරාගෙන නිවසින් පිට වුණා. මා ආ බවවත් දන්වන්නට ඇයගේ ජංගම දුරකථනය ක්‍රියා කලේ නෑ. අපේක්ෂා භංගත්වයෙන් කිලෝමීටරයක් මග පයින් ගෙවා ප්‍රධාන පාරට අවතීර්ණ වුයේ, හැකි ඉක්මනින් ආපසු යන්නට ලැබේවා යන පැතුම සිතේ දරාගෙන. මා කුමන බස් රථයකට ගොඩ වුවාද, කෙතරම් වෙලාවක් එම රථයේ රැදී සිටියාද යන්න දැනීමට තරම් යහපත් මානසික තත්වයක් තිබුණේ නෑ. අවිස්සාවේල්ල බස් නැවතුමට අනෙක්පසින් ඇති බස් නැවතුම(දුම්රිය ස්ථානය ඉදිරිපස) මස්කෙළිය, හැටන් ආදී ගමනාන්ත සටහන් කර තිබෙනු මා මීට පෙරත් දැක තිබුණා. එම බස් නැවතුමේ මා ඇරෙන්න තව දෙතුන් දෙනෙක් සිටියද, කිසිම බස් රථයක මස්කෙලිය සටහන් වී තිබුණේ නෑ. පැමිණෙන බොහෝ බස් රථ හැටන් හෝ නාවලපිටිය සටහන් වී තිබුනා. වෙලාව සවස හය ආසන්න වත්දී මා දෙගිඩියාවකට පත් වුණා. මා කොළඹට ගොස් හෙට උදෑසනින් පිට වනවාද, නැතිනම් තවත් බලා හිඳීනවාද ?

අවසානයේ මේ ගමන කොටස් දෙකකින් හමාර කරන්න මා තීරණය කළා. ඉතා හිමින්සීරුවේ පැමිණි හැටන් වායු සමනය කල බස් රථයකට ගොඩ වූවා. එහි රියදුරු තැන අසල ආසනය හිස්ව පැවතියා. මා එතනින් හිඳගන්නවාත් සමගම වම්පස අසුනේ සිටි මහළු, බියකරු පෙනුමැති පුද්ගලයා මා දෙස බලා නැවතත් ඔහු ඇත තිබූ ලියවිල්ලක් දෙස දෑස් යොමු කළා. දෙහිවිට වනතෙක් මන්දගාමීව පැමිණි බස් රථය තේ පානය සඳහා නතර කළා. ඉතා කඩිනමින් චයිනීස් රෝල් දෙකක් ගිල දමා, ස්ප්‍රයිට් කෑන් එකක් ගෙන මා බස් රථයට ගොඩ වූයේ එය ඉක්මනින් පිටත් වේවායි පතමින්. නමුත් එහි පැමිණි මගීන්ට පවා මට තිබෙන හදිසිය තිබුනේ නෑ. මග දෙපස තිබෙන බෝක්කු-පාලම වල තිබෙන අංක කියවනවා හැරෙන්නට මට කල හැකි දෙයක් තිබුනේ නෑ. මඩ පැහැයෙන් චණ්ඩ ලෙස ගලා යන කැළණි ගඟ පසක් කලේ, මේ පොහෝදින ඉහල කඳු ප්‍රදේශ වැසිදියෙන් නහවනවා ඇත යන්නයි. අවාසනාවක මහත, කොට කොටා යන බස් රථයට ඇසළ පෙරහැරක් ඉදිරියට හමු වීමය. එය ගහට-ගහක් මොරටුවේදී හමු වීම වැනිය. ඒ.සී. යන්න සටහන් කර තිබුණත් මේ බස්රථය ගමන් කරන්නේ මග දෙපස තිබෙන ඒ.සී. වලිනි. මේ ප්‍රදේශ වලට සබැවින්ම වායු සමනය අවශ්‍ය නැත.

රාත්‍රී හත පමණ විට හැටන් නගරයට බස් රථය ලඟා වුණා. මගේ මීළඟ ඉලක්කය මස්කෙලියට යන බස් රථයක් සොයා ගැනීමයි. නමුත් මේ නගරය පාළුවට ගොස් ඇති සෙයක් දිස් වුවා. නොනවතින චුරු-චුරු වැස්ස සහ තෙත බරිත පොළව ගෙන දුන්නේ මුළු දිනයම මේ වැස්ස පවතින්න ඇති යන හැගීම. චිරි චිරියට අමතර මඩ, අඳුර, සීතල යන උල් සහිත ආයුධයකින් අණින ස්වභාවයක් මෙවැනි අවස්ථාවක ඇති වන්නේ නිරායාසයෙන්. මා මගේ පසුම්බිය ඇද බැළුවෙමි. එහි රුපියල් නවසිය ගණනක් ඇත. යම් හෙයකින් ගමනාන්තය වෙත ලඟා වීමට නොහැකිනම් මා නවාතැනක් සොයා ගත යුතුය. තේකක් බීමේ අවශ්‍යතාව ඇති වුවද, එයට මේ මොහෙතේ ප්‍රමුඛතාව ලබා දිය නොහැක. පසෙක නවත්වා ඇති ඩෙලිකා වැන් තුන හතර ඉදිරිපස, ජැකට් වලින හිස සිට වසාගෙන සිටින ඒවායේ රියදුරන් මට පෙනුණේ, නගරයට පැමිණෙන  ආගන්තුක අය ගිල ගැනීමට සිටිනා රකුසන් ලෙසයි. අප වැනි ඉබාගාතේ යන්නන් ඔවුන්ට සම්පතක වුවත්, ඔවුන් අප නොදුට ගණනට හැසිරෙන්නේ, අප ඔවුන් වෙත ලඟා වනතුරුය. නමුත් මේ මොහොතේ එවැනි විකල්පයකට යනවාට වඩා මෙහි නවාතැන් ගැනීම පහසුය. මා වටපිට බැලීමි. පාරෙන් එහා පැත්තේ සිටින පුද්ගලයෙකු කෑ ගසන හඬක් ඇසේ. නමුත් එය බස් කොන්දොස්තර වරයකුගේ හඬක් නොවන බව පැහැදිලිය. වඩාත් ලං වනවාත් සමග ඇසුණු ඒ මහළු හඬ මගේ සිතේ අස්වැසිල්ලක් ඇති කළේය.

"මස්කෙළිය - නෝර්වුඩ්, මස්කෙළිය - නෝර්වුඩ්"

මේ අර බස් රථයේ සිටි ලොක්කාය. මා හනික ඒ දෙසට ලඟා වුණේ, වෙනත් කෙනෙක් ඒ තැන ගන්නට පෙරය. ඔහු මේ වනවිටත් ත්‍රී-රෝද රියදුරෙක් සමග ගණනක් කථා කරගෙන හමාරය. ඒ රුපියල් හාරසිය පනහක්ය. එය අන්තිම සාධාරණය.

"පුතා මස්කෙලියටද යන්නේ ? මේකට රුපියල් හාරසිය පනහක් යනවා, පුතාට කීයක් දෙන්න පුලුවන්ද ?"

මහළු නමුත් ශක්තිමත් ස්වරයකින් ඔහු අසා සිටී. මා ගත් කටටම

"මම භාගයක් දෙන්නම්"

ලෙස පිළිතරු දුන්නත්. ඔහු

"නෑ පුතා ඔයා රුපියල් සීයක් දෙන්න. මම කොහොමත් නෝර්වුඩ් වලට යන්න ඕනනේ"

"හරි යමු"

පුටු-පුටු හඬින් ත්‍රී වීලරය පණ ගැන්විණි. චුරු-චුරු වැස්ස තවමත් එසේමය. මම සැනසුම් සුසුමක් හෙලීමි. මහළු පුද්ගලයා කථා කරන්නට පටන් ගත්තේය.

"පුතා මස්කෙළියෙද, නෝර්වුඩ්ද ?"

"නෑ අංකල්. ඒ දෙකම නෙවෙයි. මම රාජකාරියකට මස්කෙළියට සති දෙකකට ඇවිත් ඉන්නේ"

ත්‍රී රෝද රථය ඉතා හෙමින් පුටු - පුටු ගමනින් යයි. එහි දුර්වල එළියෙන් දකුණු පස ඇති විශාල කළුගල් තාප්පයක් දිස් වේ. කාණු පුරා වතුර ගලා බසී. තවත් මොහොතක් පුටු-පුටු-පුටු ගෑ ත්‍රී රෝද රථය නතර විය. එය පණ ගැන්වීමට ත්‍රී රෝද රථ රියදුරා ගන්නා ලද සියළු උත්සාහයන් ව්‍යර්ථ විය. කරුමයකි.

"මහත්තයා තෙල් ඉවර වෙලා"

"ඇයි. අයිසේ තමුසෙට ඕක කියන්න මෙච්චර දුරක් එන්න හිටියේ"

මහළු පුද්ගලයාට හොඳටම කේන්තිය. මට ඇත්තේ "අද නම් මහා කරුම දවසක්" යන හැගීමයි.

"පුතා දැන් කරන්න දෙයක් නෑ. ආපහු ටවුමට යමු"

දැන් මහල්ලා සහ මා සරණාගත තත්වයකට පත්ව ඇත. මා ලේන්සුව ගෙන හිස ආවරණය කර ගත්තද, මහල්ලාගේ සන්තකයේ තිබුණේ කුඩා ගමන් මල්ලකි ඔහු එය හිසට තබාගෙන, බඩ තඩියත් ඔසවාගෙන යන ගමන ඇති කරන්නේ අනුකම්පාවකි.

"පුතා මම ඊබට් සිල්වා එකේ වැඩ කරේ. අවුරුදු තිස් ගාණක් වැඩ කරලා. අද අස් වෙලා යන ගමන්. පුතා කොහෙද වැඩ කරනවා කිව්වේ"

"මම මහජන බැංකුවේ. මෙහෙ බ්‍රාන්ච් එක කම්පියුටරයිස් කරන්න ආවේ"

"ආ ඒක හොඳයි. නැත්නම් අපිට හැමදාමත් පෝලිමේ පැය ගණන් රස්තියාදු වෙන්න වෙනවා. හෙට මට කොහොමත් බැංකුවට එන්න වෙනවා. මගේ ෆන්ඩ් එකේ චෙක් එක මාරු කර ගන්න"

"හරි එන්න අන්කල්. මම උදව් කරන්නම්"

මේ කතාබහ අතරතුර යාන්තමට නැවතත් මඩ නාගෙන නගරයට පාත් වුනෙමු. මෙවර ත්‍රී වීල් කරු හමු වූ හැටියේම අන්කල් ඔහුට ප්‍රශ්න පත්තරයක්ම ඉදිරිපත් කළේය. ඒ අතරින් වඩාත්ම සිත් ගත්තේ

"මේ පුතා අපිට මග රස්තියාදු ගහන්න නම් බෑ. කලින් ගිය එක පැට්‍රොල් නැතුව නතර වුණා. පැට්‍රොල් නැත්නම් ගහයෙන යමු"

මෙවර මා කැමැත්තෙන්ම භාගයක් ගෙවීමට ඉදිරිපත් වූ විට, අංකල් විරෝධයක් නැතිවම වාහනටය ගොඩ විය. සීතල එන්න එන්නම් දැඩි විය. නෝර්වුඩ් හරියට ලඟා වත්ම මගේ හිතට සැනසුමක් ඇති විය. මේ සීතල තවත් විනාඩි කිහිපයකින් නැති වනවා නේදැයි සිතුණා. අංකල්ට නොවක් ස්තුති වන්ත වීමට මා වග බලා ගත්තේ, මේ මොහොතේ ඔහු මට පියෙකු මෙන් වූ නිසාය. ඔහුගේ කොටස මා අතට දී, රියදුරාට මා ඇරලවන අකාරය විස්තර කර, පාරෙන් පහලට ඔහුගේ බකල අඩි තබා ගමන් ගන්නා අකාරය මා තුල ඇති කලේ ශෝකයකි. 

පැය ගණනක් මුළුල්ලේ මහ මග ගිය ගමනක් මෙසේ රාත්‍රී නවයට පමණ අවසන් කර හෝටලයට යන්නට පෙර, රාත්‍රී ආහාරය ලෙස කොත්තු රොටියක් ලබාගෙන ඇඟ රත් කර ගැනීමට කෝපී කෝප්පයක්ද පානය කර, හෝටලයට ලඟා වනවිට කාමරයේ ජනේලයෙන් උඩුකය නිරාවරණය කරගෙනම සිටින අකිල දුටිමි. 

ඇත්තටම මේ ගමන  ඔලුව වටෙන් අත දා නහය ඇල්ලීමටත් වඩා දිගු එකකි. බොගවන්තලාව හරහා පැයකින් පමණ යා හැකි ගමනට පැය හයක් හතක ගත වීම කනගාටුවට කරුණකි. මේවා ඉදිරියේදී වෙනස් වනු ඇත. 

_______________________________________

මෙහි අතුරු කතා හැකි තරම් අඩු කලේ, ඔබගේ බලවත් ඉල්ලීමටය. නැතහොත් අතුරුකතා කිහිපයක් එබීමට ඉඩ තිබිණි. 

ඔලුව වටෙන් අත දමා නහය ඇල්ලීම ..... Reach your nose other way

අද උදේ පහට විතර දොර ඇරගෙන කුස්සිය පැත්තට ගියේ, මටයි පොඩි එකීටයි උදෑසන තේ වෙලා සාදා ගන්නට වතුර ලිපේ තැබීමටය. අද උදෑසන හීතල වෙනදාට වඩා වැඩි යයි මට සිතුනා. මේ දින වල අධික සීතල නිසා නිදන කාමරයේ සියළු ජනෙල් වසා දමන්නේ පින්න නිසා කෙලි පොද්ද ලෙඩ වෙන්න පුළුවන් නිසා. එවැනි සීතලක් මට මින් පෙර කොළඹදී දැනී නැහැ. දුරුතු මාසයේ සීතලට මා කුඩා කල සිටම ප්‍රියයි.   නමුත් ඒ සීතල නිසා හිත යට සැඟවිලා තිබුණ තවත් අපූරු අත්දැකීමක් මතකයට පැමිණියා. අපේ සේවිකාව ඊයේ උදෑසනම තම ගම් බිම් බලා පිටත් වුයේ තයිපොංගල් උත්සවය සමරන බලාපොරොත්තුවෙන්. මේ ගෘහ සේවිකා රැකියාවේ යෙදී සිටින බොහොමයක් දෙනා හිංදු ආගමේ තියෙන හැම උත්සවයක්ම සමරන්න වග බලා ගන්නවා. ආයතන වල රැකියා කරන අපි තමයි එවැනි දින වලත් බොහෝවිට සේවයට වාර්තා කරනවා. ඒ ඔවුන්ට එවැනි උත්සව සමරන්න අවශ්‍ය බරපැන සපයන්නම පමණක් නොවෙයි. නිවාස ණය ඇතුළු තවත් බොහෝ ණය නිසා මාසික පඩිපත කෘෂ වීම නිසා අතිකාල මත යැපෙන්න මා වැනියවුන් බොහෝ දෙනෙකුට සිදු වී ඇති නිසා. ඔවුන් මෙසේ ලැබෙන සෑම අවස්තාවකම ප්‍රයෝජනයට ගැනීම ඉවසන්න බැරි විටෙක මා ඇයගෙන් මෙවැනි ප්‍රශ්නයක් ඇසුවා 

"ඕගොල්ලන්ට අවුරුදු කීයක් තියෙනවද ? අවුරුද්දකට ?" කියලා.

මා මුලින් හිතුවේ මෙය අප වැනි ගෘහ සේවිකාවන් සිටින අයට ආවේනික ගැටළුවක් ලෙසය. නමුත් එය තවත් බොහෝ දෙනාට බලපාන ගැටළුවක් බව පසක් වුණේ, මේ දිනවල මා මුද්‍රණ කටයුත්තක වෙනුවෙන් නිතරම මුද්‍රණාලයක් වෙත පියමනින නිසා. එහි අධිපතිවරයාත් මීට සමානම අදහසක් දැරුවා. ඒ මේ සතියේ මැදට එන නිවාඩු දෙකම එතුමාගේ මුද්‍රණ සේවකයන් ලබා ගන්නා බව. සමහරවිට ඇඟ වෙහෙසලා වැඩ කරන අය නිසා වෙන්නත් පුළුවන්. මා ගෘහ  සේවිකාව සමග වැඩි වාද විවාද වලට නොයන්නේ, එවැනි දක්ෂ සේවිකාව සොයා ගැනීමේ අපහසුව දන්නා නිසයි. ඉදිරියේදී ඇය ගැන වෙනම සටහනක් තබන්නම්.

මගේ මතකය නිවැරදි නම ඒ 2002 අගෝස්තු මාසයයි.  ඔය කියන වකවානුවේ මා සති දෙකක කාලයක් සඳහා මස්කෙළිය ශාඛාවේ රාජකාරියේ යෙදී සිටියා. එකල මා කල රාජකාරිය පිලිබඳ යමක් සටහන් කරන්නේ මෙහි පැමිණෙන නවක පාඨකයන් වෙනුවෙනි. එවක මගේ රාජකාරිය වුයේ ලංකාව පුරා විසුරුණු ශාඛා ජාලයෙන් පරිගණකගත වන ශාඛා වල නව පද්දතිය ස්ථාපනය සහ සේවක පුහුණුවයි. ජීවිතයේ මා ලැබූ සොඳුරු මෙන්ම කටුක අත්දැකීම් බොහොමයකට පසුබිම් වුයේ මේ රාජකාරියය. ඒ නිසාම තමයි ඇවිද්ද පය ...... බ්ලොග් එකට "රාජකාරි ගවේෂකයාගේ මතක සටහන්" යනුවෙන් තේමා පාඨය එක් කලේ.  අද කියන්න යන සතිය මේ සතියට බොහෝ සමාන ලක්ෂණ තිබුණා.  හේතුව සතිය මැද පසළොස්වක පෝය යෙදී තිබීම. හිතන්න, දුර ඈත නගරෙක  ඉන්න වෙලාවක සතිය මැද නිවාඩුවක් එනවා කියන්නේ මොන වගේද කියලා. එක අතකින් බැලුවොත් ඒක බෝනස් එකක්, තවත් අතකින් කරුමයක්. බෝනස් එකක් වෙන්නේ ඒ පළාතේ බලාකියාගන්න හොඳ තැනක් තිබීම. කරුමේ වෙන්නේ එහෙම දවසක නිකං ඉන්න වුණොත්. මට මේ දෙකටම නැති දෙයක් තමයි කරන්න වුණේ. ඒ කියන්නේ සරල රේඛාවකින් ඇන්දොත් කිලෝ මීටර් පනහකටත් වඩා අඩු දුරකින් ඉඳපු මගේ පෙම්වතිය බලන්න යන එක.

පින්තූරය ගත්තේ :http://globalbhasin.blogspot.com/

ඉතිං මම අර කියපු හීතල නොඅඩුව තියෙන පළාතක් තමයි මස්කෙළිය. කවුරු හරි මගෙන් ඇහුවොත් ලංකාවේ සීතලම කොහේද කියලා මගේ උත්තරය මස්කෙළිය. සමහරවිට ඊට වඩා සීතල තැන් ඇති මම නොගිය. එක පැත්තකිනි චුරු-චුරු වැස්ස, අනිත් අතින් දත් පැළෙන සීතල. දවල් රෑ කියලා වෙනසක් නෑ. රෑට නම් ඉතින් හොඳට පොරවාගෙන ගුලි වෙලා නිදියන්න පුළුවන්. ඒත් දවල්ට ශාඛාවේ කවුන්ටරයක ඉන්න කෙනෙක් ගාව හිටගෙන මේ සීතල දරා ගන්න ගියාම තියෙන සනීපෙ කියලා වැඩක් නෑ. බ්‍රාන්ච් එකේ අයත් එක්ක කතා වෙලා එයාලගේ චමරියේ උයන කෑම කන්න අවස්ථාව හදා ගත්තේ දවල්ට වුණත් එළියේ ඇවිදින්න තියෙන අමාරුව නිසා. මගේ මතකයේ හැටියට ඒ කර්තව්‍ය කරේ ඥානසිරි කියලා මහත්තයෙක්. අපිත් දවල්ට දානෙට වඩිනවා වගේ චමරියට ගිහිං පිළිවෙලකට තියලා තියෙන ඇඳන් වල වාඩි වෙලා උණු - උණුවේ බෙදා දෙන බත් කට පිච්චි-පිච්චි බඩට දා ගන්නවා. බ්‍රාන්ච් එකේ ඉන්න ගෑනු ළමයිත් ජාති බේදයකින් තොරව ඇවිත් මේ ඇඳන් වල වාඩි වෙලා කනවා. මුස්ලිම් තරුණියක් වෙච්ච නිම්නාස් වගේම දමිළ තරුණියක් වූ ලලිතා කියන දෙන්නත් අපිත් එක්කම ඇවිත් මේ ව්‍යාපාරෙට හවුල් වුණා. එක අතකින් ඒ අය අපේ ඇසුරට කැමති වුණා. අපිත් ඒ වගේමයි. අපේ බ්‍රාන්ච් එකට එන කුරියර්(බොහෝ දෙනෙක් කියන්නේ කූරියා කියලා) සේවාවේ තරුණයා කියන්නේ

එක්කෝ වහින්න ඕනේ. නැත්තං පායන්න ඕනේ. එක තැනකට වැහැලා තව තැනකට පායනකොට තමයි එපා වෙන්නේ. වහින හරියේදී වැස්සේ නාගෙන ගිහිං පායන හරියකදී හුලං වදිද්දී තියෙන්නේ පුදුම අමාරුවක්. ඒ වගේම තමයි සමහර ගස් වල මල් පාරට වැටිලා වැස්සත් එක්ක එකතු වෙලා සෙවල වගේ හැදිලා තියෙන තැනක බෙන්ඩ් එකක් ගන්න ගියාම. එක දවසක් මම එහෙම බෙන්ඩ් එකක් ගන්න ගිහිං ලිස්සපු පාරට තේ වත්තකට විසි වෙලා ගියා. මට එතන සිහිය නැතිව සෑහෙන වෙලාවක් ඉඳලා මගේ වාසනාවකට ඒ හරියේ දළු කඩන්න ආපු අක්කා කෙනෙක් දැකලා තිබුණේ. 

ඉතිං ඒ ටික අතුරු කතාවක් වුනත් මෙතනට එකතු කලේ මේ පැතිවල ජීවිත වල දුෂ්කරතාව තේරුම් කරන්න. අද ඒ වගේම හීතලක් දැනුණා, අනිත් අතින් හෙට - අනිද්දා දෙක සතිය මැද නිවාඩු. බොහෝ දෙනෙක් වගේ මේ නිවාඩුවට මමත් කැමති වුණා ඒ කාලේ හැටියට. මොකද මට ඒ කාලේ පෙම්වතිය බලන්න යන්න රැයක් දවාලක් නෑ. සමහර දවසකට රෑ දෙකට විතර ඇහැරුනොත් ඒ වෙලාවේ පිටත් වෙනවා. කොළඹ ඉඳලා බලන්ගොඩ කිට්ටුව තිබුන මේ පලාතට කිලෝ මීටර් සීයක් වුණත්, මස්කෙළිය සහ බලන්ගොඩ අතර තියෙන්නේ බොහොම කෙටි දුරක්. හැබැයි තවමත් මේ පළාත් එක අතර කේබල් කාර් නෑ. අනාගතයේ එහෙම එකක් ආවොත් හොඳයි. බොහෝ දෙනාගේ කාලේ ඉතිරි වෙනවා. ඔය කියන පෝය දවසට කලින් දවසේ හවස් වෙද්දී බ්‍රාන්ච් එක පාලුවටම ගියා. ඉතිරි වුණේ මමයි මගේ සගයා වෙච්ච අකිලයි බ්‍රාන්ච් එකේ කළමනාකාර තුමා(එතුමත් පිට ගං කාරයෙක්) මස්සිනා කියන ලේසි වචනයෙන් හඳුන්වපු අපේ මිත්‍රයා(නම මතක නෑ) කියන හතර පස් දෙනෙක් විතරයි. මම නින්දට ගියේ උදෑසන හතරට එලාම් එක තියලා.  ඒ පාන්දර හතරයි තිහට තියෙන බස් එක අල්ලා ගන්න.

මම හතරට එලාම් එක වදින්න මොහොතකට කලින් ඇහැරිලා එලාම් එක වැඩි වෙලාවක් වදින්න නොදී අක්‍රීය කලේ මගේ මිත්‍රයාගේ නින්දට   බාදා කරන්න තියෙන අකමැත්තට. තවත් විනාඩි ගණනකින් ඉතා ස්වල්ප ප්‍රමාණයකින් ඇඟ හෝදාගෙන කලින් සුදානම් කරගෙන තිබුණ ඇඳුම ඇඳ ගත්තා. මම උදේ යනවා කියලා අකිලට කියලා තිබ්බ නිසා, පාන්දර ඇහැරවලා කරදර කිරීම අනවශ්‍ය නිසාත් හෙමින් දොර වහගෙන යන්න පිටත් වුණා. හැමදාමත් ගෙදරින් එලියට යනකොට තියෙන පුරුද්දට සාක්කු පහටම තට්ටුවක් දාල බලලා හෝටලයේ පඩිපෙළ බැහැගෙන එලියට ගියා. හොද වෙලාවට මේ හෝටලයේ මුරකරුවෙක් හිටියේ. සමහර පැති වල තියෙන හෝටල් සහ තානායම් වල සේවකයෝ එන්නේ උදේ හතට විතර එතකං අපි ඉන්නේ නිවාස අඩස්සියේ වගේ. හතරයි තිහට තව විනාඩි දහයක් විතර තියෙන නිසාත්, දැඩි සීතල ඉවසන්න අපහසු නිසාත් ඒ වෙනකොට නගරයේ විවෘත්තව තිබුණ හෝටල් දෙකෙන් එකකට ගොඩ වෙලා කිරි කෝපි එකක් බී වහා බිල ගෙවා පිට වූවා. ඉන් පස්සේ කලින් දැනගත්ත පාර දිගේ පාන්දර වුණත් යුහුසුළුව ගමන් කරන කිහිප දෙනාට එකතු වුණා. මගේ මතකයට ආවේ රුසියානු පොත් වල තියෙන පරිසරය. ඇත්තටම කතාවක් ලියද්දී ඒ ප්‍රදේශයේ කාලගුණය ගැන අදහසක් දුන්නේ නැතිනම් ඒක ලොකු අඩුපාඩුවක්. සමහර පළාත් වල උදේ පාන්දර හතරටත් දාඩිය දානවා. අපි ලියද්දී ඒ ගැනත් සටහන් කරන්න වටිනවා.

කලින් අසා දැනගත් පරිදි බස් නැවතුම සොයා ගන්න අපහසු වුයේ නැත. අප ගෙනත් ඇරලවූ වාහනය හෝටලයේ නවතා තිබුණත්, එහි රියදුරා වූ රොෂාන් පෙරදින පාන්දර කොළඹ බලා පිටත් වුයේ මෙහි ආ ගමන එන්න පිටත් වෙත්දී හෝමාගම පොලීසිය විසින් රඳවා ගත්ත ඔහුගේ(අකිලගේ) රියදුරු බලපත්‍රය  රැගෙන ඒමටය. ඒ වනවිට ඔහු සතුව තිබුණේ පොතුහැර පොලීසිය මගින් ලබා දී තිබූ දඩ කොළයකි. එය රඳවා ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කල නීතිගරුක පොලිස් නිලධාරියා වෙනත් රියදුරු බලපත්‍රයක් ඇතිනම් රඳවා ගත හැකි බව දන්වා සිටි විට, අකිලගේ රියදුරු බලපත්‍රය ලබා දුනිමු. එම නීතිගරුක නිලධාරියා මෙසේ දඩ ලියවිල්ලක් ලබා දීමට ප්‍රථම අප ඔහුට සුපුරුදු ඉල්ලීම් මාලාව ඉදිරිපත් කලද ඔහු අප කියන සියල්ල සාවධානව සවන් දී, ඉතා නිරවුල්ව සිනහ මුසු මුහුණින් පිළිතුරු ලබා දුන්නේ අප නිරුත්තර කරමිනි. අප බැංකුවේ හදිසි ගමනක් යන බව පැවසූ විට ඔහුගේ උත්තරය වුයේ, හදිසි වෙලාවට අධික වේගයෙන් ගමන් ගැනීමට අවසරයක් බැංකුව ඔබ වෙත ලබා දී තිබේද යන්නයි. එනිසා ඔහු සමග එවැනි ගොඩින් බේරා ගැනීමක් පහසු නැති බව වැටහී ගිය විට, අපට නිහඬව ඔහුගේ කටයුතු නිහඬව කරගෙන යාමට ඉඩ දීම හැරුණු කොට කල හැකි කිසිවක් නොවිණි. සියල්ල අහවර වූ පසු මා ඔහුට කිට්ටු කර "මෙහි ගමන් කල හැකි උපරිම වේගය කුමක්ද ?" යන ප්‍රශ්නය ඉදිරිපත් කල විට, "හැත්තෑවකට අඩුවෙන් යන වාහන අපි අල්ලන්නේ නෑ" යන පිළිතුර ලබා දුනි. 

නිසල එහෙත් සීතල මස්කෙළිය නගරයට මදක් පහලින් ඇති එක බස් නැවතුමක වටවී සිටින ස්වල්ප දෙනා වත් හඬක් නොනගන මේ මොහොතේ එහි ඇත්තේ දැඩි පාලු ස්වභාවයකි. ඉතා ඈතින් බොඳ වූ එළි දෙකක් සමගින් මතු ගොඩ-ගොඩ හඬ සමගින් ඉබි ගමනේ ආ බස් රථය අප සිටින ස්ථානයේ තිරිංග යොදනවාත් සමග තැනින් තැන සිටි පිරිස බස් රථයේ දොරටුව අසල රොක් විය. අප ගොඩ වී හමාර වුවත් මේ බස් රථ වල කෙරෙන අනෙකුත් රාජකාරිය වූ තැපැල් මල්ල බාරගෙන අහවර වන තුරු බස් රථය පිටත් නොවිණි. ටිකට් පත ලබා ගත විගස මම දෑස් පියා ගත්තේ මද හෝ නින්දක් ලැබීමටය.  මා නින්දෙන් අවදි වනවිට් බස් රථය ඉතා අලංකාර පෙදෙසක් පසු කරමින් සිටියි, ඒ ගිනිගත්හේන නගරය පසු කොට මද දුරක් ගමන් කල විට හමු වන පෙදෙසයි. හිරු එලිය නැතත් අරුණෝදය නිසා හාත්පස පැහැදිලිය. පහලින් පුලින් යායක් වැනි වලාකුල් රැසක් ඇත. අතරින් පතර පෙනෙන තුරු ලතා මේ මනස්කාන්ත දර්ශනය වඩ-වඩාත් අලංකාර කරයි. මේ වනවිට සියළු ආසන පීරී ඇත. හිටගෙන සිටින අය අතර පාසල සිසුවෙක්ද වේ. අද වැනි පොහෝ දිනක පාසල් පැවැත්වේද ? නමුත් ඒ ශිෂ්‍යත්ව විභාගයට පෙනී සිටින සිසුවෙකි. උදෑසන  එම බස් රථය අවිස්සාවේල්ල නගරයට පිවිසිණි. 

අවිස්සවෙල්ලෙන් බස් රථයෙන් බසින විට මට දැඩි උණුසුමක් දැනිණි. ඒ මස්කෙළිය විසින් ගිලගෙන තිබූ මගේ ශාරීරික උෂ්ණත්වය යලි ලැබීම නිසාය. අවිස්සාවේල්ලේ සමූපකාර අවන්හලට ගොඩ වූ මා ඉඳිආප්ප වලින් සප්පායක් වී නැවතත් බලන්ගොඩ දෙසට යන බස් රථයක බලාපොරොත්තුවෙන් බස් නැවතුම්පල ඉදිරිපස ඇති කුඩා බොස් හෝල්ට් එකට වී සිටියෙමි. තවත් මොහොතකින් බලන්ගොඩ බස් රථයක්ම එහි විත් නතර විය. දෙවරක් නොසිතාම මම බස් රථයට ගොඩ වී හිඳ ගතිමි.  බස් රථයපැල්මඩුල්ලට ලඟා වෙත්ම මගේ මතකයට ආවේ මා ඇගේ නිවසට යාමට කිසිත් මිලදී නොගත් බවය. නැවතත් පැල්මඩුල්ලෙන් බැස ගත් මා එහි ලඟා වනවිට උදෑසන නවයත් පසු වී තිබිණි. 

ඉතා රසවත්ම කොටස වන ආපසු එන ගමන දෙවන කොටසින් බලාපොරොත්තු වන්න. 

පාපන්දුව ඇත්තටම රවුම්ද ? Is football really round ?

මේ බෝලෙත් රවුම්.......

පහුගිය සයිබර් මෙගා බීච් පාටියේදී මඩ ප්‍රහාර වැදුන අයගෙන්, සුදීක ඉදිරියෙන්ම ඉන්නවා. එහෙම ඉතිං මඩ ගහන්නෙත් ලේසි පහසු අයට නෙවෙයිනේ. ඒ නිසා මට සතුටු වෙන්න පුළුවන්. නමුත් ඒ ඡායාරුප අතරින් රන්දුනු යසරංග දාපු මෙන්න මේ ඉහලින් තියෙන ඡායාරූපයට මම හරිම කැමතියි. මේකට යොදලා තියෙන මාතෘකාවටත් ඒ වගේම කැමතියි. හේතුව තමයි මගේ ක්‍රිකට් වලට වගේම පාපන්දුවටත් තියෙන ඇල්ම. බොහොම දෙනෙක් බලන්න ඇති මහේල ජයවර්ධනත් එකම බංකුවේ ඉඳ වර්ල්ඩ් කප් නැරඹුවෙමි සටහන. මම ක්‍රිකට් වගේම සමානව පාපන්දුත් ක්‍රීඩා කරා. 

ඇත්තටම මේ බෝල රවුම්ද ? මේකට උත්තරේ නෑ කියන්නත් පුළුවන්, ඔව් කියන්නත් පුළුවන්. හේතුව තමයි දැන් තියෙන බෝල බොහෝ දුරට රවුම් වීම. නමුත් 100% නෙවෙයි. අතීතයේදී හදපු බෝල නම් එක එක හැඩයේ ඒවා. බලන්න මේ පින්තුරේ තියෙන එක. 

මම මුලින්ම ක්‍රීඩා කරපු පාපන්දුවත් මෙන්න මේක වගේ එකක්. එකේ සපත්තුවකට වගේ ලේස් දාලා ගැටගහන ආරේ එකක්. මේක මුලින්ම භාවිතා කරලා තියෙන්නේ 1930 දී විතර. නමුත් පාපන්දු ඒ හැටි දියුණු නැති ශ්‍රී ලංකාවේ අසූවදශකයේ  මුල් කාලයේත් මේ වගේ බෝල තිබුණා. අපිට මුලින්ම මේ වගේ එකක් අරන් ආවේ බන්දු අංකල්. බ්ලොග් පොස්ට් එකක් ලියන්න තරම් කරුණු තියෙන කෙනෙක් තමයි බන්දු අංකල්. එයා එක්සයිස් දෙපාර්තමේන්තුවේ තමයි වැඩ කරේ. හැඩරුව කියනවා නම් මිහිර පත්තරේ යෝධයා වගේ. බය හිතෙන උඩුරැවුලක් මිනිහට තිබුණා. එයාට ළමයි නැති වුනත්, තමන්ගේ මස්සිනාගේ ළමයි වෙච්ච් සම්පත් සහ සමාගම වෙච්ච අපිට මිනිහා ආදරෙයි. ඒ නිසා තමයි මේ වගේ බෝලයක් අපිට ගෙනත් දුන්නේ. 

මේකට හුලන් ගහන්න, මේ ලේස් ලිහලා ඇතුලේ තියෙන ටියුබ් එක(හරියට බැලුන් එකක් වගේ) එලියට ගන්නවා. එහෙම හුලන් ගහලා, කට තද කරලා නවලා ගැට ගහනවා. ඉන් පස්සේ තමයි හොඳම හරිය. හැබැයි හොඳම හරිය ඊළඟ පොස්ට් එකෙන් බලන්න කියන්න තරම් මම සාහාසික වෙන්නේ නෑ. ඉන් පස්සේ කරන්නේ බොහොම අමාරුවේ අර කට වගේ බට කෑල්ල නවලා ඇතුලට දාලා, ලේස් එක තද කරන එක. ඒක හොම්බෙන් යන වැඩක්. අපි මේවා දිහා බලාගෙන හිටියා විතරයි. පාලිත අයියා තමයි මේ වැඩේ කරන්න හපනා.

මේකෙන් සෙල්ලම් කරන්න ගියාම ඊට වඩා තරු පේන වැඩේ. අපි දන්නේ නැතිව මුලින්ම කකුලේ ඇඟිලි වලින් තමයි මේකට පත බෑවේ. ඊට පස්සේ කව්රුත් කරන්න බිම වාඩි වෙලා ඇඟිලි අත ගාන එක. පස්සේ ටිකක් වයසින් වැඩි අය මේකට පහර දෙන්න ඕනේ ආකාරය කියලා නොදෙන්න, අපි දැන් අබ්බගාත් මහත්තුරු. පහුකාලීනවා ඇඩිඩාස්, මිකාසා වගේ ජාති වල බෝල අපිට ලැබුණේ, අපේ ගම සංචාරක පුරවරයක් වෙච්ච නිසා. අමතක වුණා කියන්න, කකුලේ කොතනින් ගැහුවත් අර ජොයින්ට් එකේ වැදුනොත් නම් දවස් දෙකක් නිවාඩු ගන්න වෙනවා. 

ඒ කිව්වේ අතුරු කතාවක්. මගේ පාපන්දු සම්බන්ධ රස කතා ගොඩක් තියෙනවා. ඒවා ගැන පස්සෙන් පහුව ලියන්නම්කෝ. ඒත් මේ බොලේ රවුම් කරන්න මේවා නිෂ්පාදනය කරපු ඇඩිඩාස් ප්‍රමුඛ අනෙකුත් සමාගම් වල උත්සාහය කොතරම්ද කියලා පහලින් තියෙන, එක්-එක් ලෝක කුසලාන වෙනුවෙන් නිෂ්පාදිත බෝල වර්ග දුටුවාම ඔබට පුදුම හිතෙන්න්නත් පුළුවන්. ඇඩිඩාස් සමාගමට ජාත්‍යන්තර පාපන්දු සම්මේලානයේ නිළ  පාපන්දු සපයන්නා බවට පත් වෙන්නේ 1970. එදා සිට අද දක්වා නොකඩවාම විවිධ වෙනස්කම්, දියුණුවීම් එකතු කරමින් ඒ සමගම අඛණ්ඩව මේ රාජකාරිය කරනවා. 

1970 දී මෙක්සිකෝවේ පවත්වපු ලෝක කුසලානයේදී පාවිච්චි කරපු කළු-සුදු පාපන්දුව ඔවුන් නම් කලේ ටෙලෙස්ටාර්   කියන නමින්. මෙතන 1974 දී බටහිර ජර්මනියේදී පාවිච්චි කරපු බෝලය පෙන්වා තිබුණත්, 1970දී පාවිච්චි කලෙත් මේ වර්ගයේම(නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියෙන් සමාන) එකක්. පාපන්දු වලට මේ නම් යොදන්න ගත්තු ක්‍රමයත් හරිම රසවත්, ටෙලෙස්ටාර්  යනුවෙන් මේක නම් කලේ ඒ කාලේ කාගේත් අවධානය දිනා ගත්තු ටෙලෙස්ට්‍රා කියන චන්ද්‍රිකාවේ නම යොදාගෙන. මෙහි කළු පන්චාශ්‍ර 12ක් සහ සුදු ෂඩශ්‍ර 20 කින් සමන්විත වෙනවා. ඒ කියන්නේ කෑලි 32ක්. මේක මහලා නිමවන්න මොන වගේ වෑයමක් අවශ්‍යද කියලා දැන් තේරෙනවා ඇතිනේ. ඒ මදිවට ඇතුලට ටියුබ් එකකුත් දාලා. නමුත් මේ විදියට මුලින්ම පන්දුවක් හදලා තියෙන්නේ 1962 දී. 

1974 දී මෙය ටෙලෙස්ටාර් ඩර්ලාස්ට් කියලා නම් කලේ මෙහි පිටතින් පොලියුරෙතින් ආලේපයක් එක් කරලා ජලයට ඔරොත්තු දෙන්න හැදුවාම. ටෙලෙස්ටාර් කියන චන්ද්‍රිකාවත් බොහෝදුරට රවුම්. හැබැයි 100% නෑ. මේ බොලෙත් ඒ වගේමයි.

ඔබ මේ වනවිටත් දන්නවා ඇති ලෝක කුසලාන වගේම ඔලිම්පික් තරගත් පවත්වන්නේ අවුරුදු හතරකට සැරයක් කියලා. එතනින් නොනැවතුණු ඇඩිඩාස් සමාගම තවත් ඉදිරි පියවරක් 1978දී තැබුවා. ඒ ටැංගෝ නමින් අලුත් බෝලයක් හඳුන්වා දෙමින්. මේ පින්තූරයෙන් පැහැදිලි වන ආකාරයටම සෑම පංචාශ්‍රයක් වටේම ට්‍රයැඩ්ස් නමින් හඳුන්වන වෘත්ත 12ක් එය අලංකාර කරන්නට යොදා ගන්නවා. මේවා විවිධ තරඟ පවත්වා යෝජනා ලෙස ලැබුණු ඒවා. එය තමයි පාපන්දු ඉතිහාසයේ වැඩිම මිලක් නියම වුණු පාපන්දුව. ඇමරිකන් ඩොලර්

299.95 කට එහි මිල සලකුණු කර තිබුණා. ඔවුන්ගේ මෙම ටැංගෝ නාමය යලි සිහිපත් කරන්න, මෑතකදී නැවතත් එනමින් ඔවුන් බෝලයක් හඳුන්වා දුන්නා. ඒ ටැංගෝ 12 නමින්. නමුත් පැරණි ටැංගෝ සහ වර්තමාන ටැංගෝ සඳහා යොදා ගත් නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලිය සහ අමුද්‍රව්‍ය බොහෝසෙයින් වෙනස්.  1982දී ලෝක කුසලානය පැවැත්වුනේ ස්පාඥ්ඥයේ. එනිසා පාකිස්තානයේ සියල්කොට්හී නිෂ්පාදිත බෝලය නම් කෙරුනේ ටැංගෝ එස්පානා නමින්. ටැංගෝ නාමය සහිත පාපන්දු බොහෝ ප්‍රමාණයක් විවිධ තරගාවලි ඉලක්ක කරගෙන නිෂ්පාදනය කරන්න ඇඩිඩාස් සමාගම පසුබට වුණේ නෑ. මින් ප්‍රධාන තරගාවලියක් තමයි යුරෝපා තරගාවලිය. ටැංගෝ ඩියුරලාස්ට්, රිවර්ප්ලේට්, ඉතාලියා, එස්පානා, මුන්ඩියාල්, සෙවිල්ලා, යුරෝපා, 12 ආදී වශයෙන්. මීට අමතරව විවිධ නගරයන් නමිනුත් ඔවුන් පාපන්දු නිෂ්පාදන එක් කළා රෝමා, නැපොලි, මියුනිච්, ස්කොපියන්, මෙන්ඩෝසා, ගෝල්, ඉන්ඩෝර් බෝල්, ටුවර්නියෝ ඒවායි. 

1986 දී ටැංගෝ වලින් මිදී නවතම නමක් එක් කරන්නට ඇඩිඩාස් කටයුතු කළා. ඒ ඇzස්ටෙකා නමින්. 1986 ලෝක කුසලානය පැවැත්වූ මෙක්සිකෝ රටේ තිබෙන විශාලතම ක්‍රීඩාංගනයක් තමයි ඇzස්ටෙක් කියන්නේ. ඇzස්ටෙක් ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය මායා ශිෂ්ඨාචාරය තෙක් දිව යන්නක්. මෙහි ඇඳි සිතුවමට පදනම් වී ඇත්තේ මේ ඇzස්ටෙක් ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය. මේ ක්‍රීඩාංගනය ගැනත් යමක් සඳහන් කරන්න වටිනවා. එය ලෝකයේ විශාලතම පාපන්දු ක්‍රීඩාංගන වලින් එකක්. 1986 දී නම් එතරම් ලොකු එකක් ලෝකේ තිබුණාදැයි සැකයි. ප්‍රේක්ෂකයින් ලක්ෂකට වැඩි ප්‍රමාණයක් එක් තරගයක් බලන්න එක්රැස් වුණාම තියෙන අසිරිය කොහොම වෙන්න ඇතිද ? මේ වගේ ක්‍රීඩාංගන වල වෙන දෙයක් තමයි, තෙරපීම නිසා ප්‍රේක්ෂකයින් මරණයට පත් වීම. දැන් ඉතා ප්‍රසිද්ධ මෙක්සිකන් රැල්ල මුලින්ම දකින්න ලැබුනෙත් ඇස්ටෙක් ක්‍රීඩාංගනයේදී බව මතක් කරන්න ඕනේ. 

ඉන් පස්සේ 1990 දී ඉතාලියට මේ තරගාවලිය යනවා. එතනදී ඇඩිඩාස් ආයතනය නවතම නිර්මාණයක් එලි දක්වනවා. ඒ එට්‍රස්කෝ යුනිකෝ නමින්. මෙවර ඔවුන් ට්‍රයැඩ්ස් නිර්මාණය තුලට ඉතාලියානු කාලාත්මක ඉතිහාසය හැඩ ගැන්වූ එට්‍රස්කන් සිංහ රූපය ඇතුලත් කරනවා. මතකද ෂඩශ්‍ර 20ක් මේ බෝලයේ තියෙනවා. ඒ හැම එකකම ට්‍රයැඩ් එකක් තියෙනවා. මෙය ක්‍රීඩා කරන විට යම් ලස්සනක් පාපන්දුවට ගෙන එනවා. මතක තබා ගන්න මේ දක්වාත් ඔවුන් උත්සාහ කරනවා පුළුවන් තරම් රවුම් පන්දුවක් නිර්මාණය කරන්න. තවමත් 100% රවුම් වෙන්නේ නෑ. හේතුව මේවා මහන මැහුම් නිසා තරමක් ඇතුලට නෙරා යාම. 

මේ පොස්ට් එක ඇසුරෙන් ගණිත ගැටළුවක් ඉදිරිපත් කරන්නම්. මේ පන්දුවක කෑලි තිස් දෙකක් තිබෙන බව කලින් කිව්වා. ඒ පන්චාශ්‍ර 12ක් සහ ෂඩශ්‍ර 20ක් වශයෙන් එහෙනං මැහුම් කීයක් තියෙනවාද ?

මීළඟ කොටසින් එදා සිට අද දක්වා. මතක තබා ගන්න 2014 පාපන්දු ලෝක කුසලානය බ්‍රසීලයේ රියෝ නගරයේ පැවැත්වෙනවා. ඒකට හොඳ ආරම්භයක් වෙයි මේ සටහන. 

විශේෂ ස්තූතිය : මෙම ලිපියට ප්‍රවේශය සපයපු  රන්දුනු යසරංග අලුත් මිතුරාට. එහෙනං දෙවෙනි කොටසත් බලන්න.

______________________________________________
මේ පාපන්දු ගැන දැනීම මට බොහෝ කලක ඉඳන් තිබුනත්, මේ සටහන සම්පූර්ණ කරන්න www.wikipedia.org වෙබ් අඩවිය බොහෝ සෙයින් ඉවහල් වුණා. නැතිනම් මෙය ලියන්න සෑහෙන වෙහෙසක් ගන්න වෙනවා. මේ කාරණා අඩංගු online quiz එකක් www.fifa.com හී තිබෙනවා. එම ප්‍රශ්නාවලියට මා කාලයක් තදින් ඇබ්බැහි වී සිටියා. එම ක්‍රීඩාව කරද්දී මේ ගැන දැනුම ඉබේම වර්ධනය වනවා. සියලුම පින්තූර www.wikipedia.org(Photo Credits).

මේ හැකියාවන් කොහේ ගියාද ? Where all these talents Gone ?

බොහෝ රාජකාරි දිනවල මා උදෑසන ආහාරය ගන්නේ කඩෙයෙනි. දිවා අහාරය ලෙස බත් පාර්සලයක් නිවසින් ලැබුණත්, උදෑසනට යමක් ඔතා ගන්නට තරම් කාල වෙලාවක් අපට නැත. එනිසා බොහෝ දිනවල මා උදේ කාර්යාලයට පැමිණි පසු අසල කඩයකට ගොඩ වන්නේ බත් ටිකක් බඩට දා ගැනීමටය. මේ යන අතර වාරයේදී මා බොහෝ දේ නිරීක්ෂණය කරන්නට පුරුදු වුයේ නිරායාසයෙනි. කිසිදා බිම බලාගෙන ගමන් කිරීම මගේ පුරුද්ද නොවේ. එහෙමත් දවසක කල්පනාවකට වැටී ගමන් ගනිමි. එහෙත් බොහෝ විට පාරේ වම් පැත්තෙන් යන්නේ, කාර්යාලයද එකී කඩයද ඇත්තේ වම්පස වීම නිසාය. එනිසා සැලකිලිමත් වීම අනිවාර්ය වේ. බස් හෝල්ට් එකක් පමණ දුර ගෙවා ගමන් ගන්නා මේ ගමන විටෙක භයානකය. ඒ පාර පටු තැනක වේගයෙන් ගමන් ගන්නා මග මරුවන්ට ගොදුරු වීමේ හැකියාවක් පවතින බැවිනි. එහෙත් ආහාරය ගෙන ආපසු පැමිණෙන විට දකුණු පැත්තෙන් එන නිසා යම් සහනයක් තිබේ. 

එවැනි තවත් එක දිනක පාරෙන් අනෙක් පැත්තේ තාප්පයකින් මෙපිටට බෝගන්විලා අත්තක් යොමු කිරීම සඳහා එල්ලා තිබෙන බරක්, මා අතීතයට බොහෝ දුරක් කැඳවාගෙන යන්නට සමත් විය. එම බෝගන්විලා අත්තට බර ලෙස එල්ලා තිබෙන්නේ ගඩොල් භාගයකි. මෙසේ ගඩොල් භාග ලනු වල ගැට ගැසීමට අද නම් සිදු වන්නේ මල ගෙදරක බැනර් එල්ලීමටය. මා ගමෙන් පැමිණ බොහෝ කලක් වන නිසා තවමත් අපේ ගම වල මේවා වෙනවාදැයි නොදනිමි. ඒත් මා කුඩා කාලයේ බොහොම කැමැත්තෙන් බලා සිටින දෙයකි ලනුවක ගැට ගැසූ ගලක් ආධාරයෙන් දෙල් කැඩීම. 

එකල බොහෝ වැඩිහිටියෝ මෙසේ ගඩොල් භාගයක් හෝ කළුගලක් කඹයක ගැට ගසා ගනී. ලණු කැරැල්ලක් පමණ වන ඉතිරි කොටස සීරුවෙන් අකුලා ගන්නේ තම අල්ලත් වැලමිටත් අතර ඔතා ගැනීමෙනි. පසුව මේ කඹ මිටිය එක් අතකටත්, ගල සහිත කඹ කොටස අනෙක්(හුරු) අතටත් ගෙන දෙල් හෝ අඹ ගසක් යට නවතී. මාද ඔවුන් පසුපස යන්නේ මායා බන්ධනයකට හසු වූ ආකාරයටය. එහෙත් අර වැඩිහිටියා මා එම ස්ථානයෙන් තරමක් ඈතට කරන්න වග බලා ගනී. ඊළඟට වට කිහිපයක් තම අත කරකවා ගල සහිත ලණුවට වේගයක් ලබා දෙන්නේ ඔලිම්පික් තරගයක මිටිය විසි කරන ක්‍රීඩකයෙක් වට කිහිපයක් කරකැවී ලබා ගන්නා රිද්මය සිහි ගන්වමිනි. ඊළඟට ඔහු එය වැරෙන් විසි කරන්නේ අඩි විස්සක් හෝ තිහක් පමණ ඉහලින් ඇති දෙල් අත්තකටය. අඩුම වශයෙන් මෙම ලනුව අඩි පනහක් වත් දිගය. ඉන් අනතරුව තමන් බලාපොරොත්තු අත්ත හරහා ගල සහ කඹය ගමන් කලේ නම්, ලණුව බුරුල් දී ගල් කටය පහලට එන්නට සලස්වයි. ඉතාම රසවත් කොටස පටන් ගන්නේ ඉන් පසුවය. අර ලණු කොටස් දෙක අල්ලා ගන්නා ඔහු වේගයෙන් ඉහලට පහලට අදින්නට පටන් ගනී. තවත් මොහොතකින් ඔහුගේ උත්සාහය මල් ඵල ගන්වමින් ගෙඩි කිහිපයක් සහිත දෙල් ඇත්ත බිමට ලඟා වන්නේ මහා හඬක් නිකුත් කරමිනි. 

මේ ක්‍රමය එතරම් සාර්ථක නැත. මන්ද එමගින් මේරු දෙල් ගෙඩි මෙන්ම ලපටි ගෙඩිද බිම වැටෙන නිසාය. නමුත් මා මෙහිදී මතක් කරන්නේ අපගෙන් ගිලිහී යන මේ හැකියාවන් ගැනය. නිතරම ඩිස්කවරි නාලිකාවේ පෙන්වන Man vs Wild වැඩසටහන නරඹන කෙනෙකු හැටියට මෙවැනි හැකියාවන් ඔබ තුල තිබීම වටින්නේ යයි සිතේ. හේතුව ඔබ හදිසියේ කැලයක අතරමං වුවහොත් ගඩා ගෙඩියක් කඩාගෙන කෑමට ඔබට හැකියාව තිබිය යුතු බැවිණි. එලෙසම මා කුඩා කල පොලු ගසා අඹ, වෙරළු කෝන් වැනි ගෙඩි කඩාගෙන කා ඇත්තෙමි. අද දරුවෙකුට මේ හැකියාව තිබේද ? එක් අතකින් මේවා වැදගත් වේද ? ඉස්සර බල්ලෙක් බළලෙක් දුටු විට ගලක් අරන් පහර දෙන්නට අප පුරුදු වූයේ එම සතාට රිදවීමට වඩා, ඉලක්කයට පහර දීමෙන් අප ලද ආශ්වාදය නිසාය. පාසල් ගොස් නිවසට පැමිණ බොහෝ දිනක මා අපේ ගෙදටර මදක් ඈතින් ඇති ලන්දේසි ඇල අසලට යන්නේ එක් විනෝදාංශයක් සපුරා ගන්නටය. ඒ පැතලි හිරිගල් කැබලි ගෙන වතුරට වේගයෙන් පහර දී එය ගෙම්බෙකු ආකාරයෙන් පැන පැන අකාරය බලන්නටය. බොහෝ දිනක මම හොදටම හති වැටෙනකම් මේ ක්‍රීඩාවේ යෙදෙමි. කවුරු හෝ වැඩිහිටියෙක් එලවන තුරු ඇල අසලය. 

කුඩා කල  ප්‍රාණඝාත අකුසල කර්මය නොදන්නා කාලයේ මා ඉස්සෙකු අල්ලා ඇත්තෙමි. එය පසුපස ඇති තාක්ෂණය මා මෙහි ලියා තබන්නේ කිසිවකු ප්‍රාණඝාත අකුසල කර්මයට පෙළඹවීමට නොව, පරම්පරාගතව පැවත ආ, අපත් සමග වැළලී යන මේ දේවල් ගැන නොදන්නා අයගේ දැනුම පිණිසය. අර රෙස්ලින් තරග අතරමැද දමන නිවේදනය සිහිපත් කල යුතුමය. ඒ "Don't Try This at Home" (මේවා ගෙදරදී කරන්න උත්සාහ ගන්න එපා) යන නිවේදනයය.

පින්තූරය ගත්තේ : www.locatetv.com

ඔබ එසේ කළහොත් මටද පවක් අත් වේ යන බිය මා තුල ඇත. ඉරට්ටක් හොඳින් සුද්ද කර ගන්නා අප එහි කෙලවර පණ නැති තැන දක්වාම තබා ගන්නෙමු. ඉන් පසු කරන්නේ නියපොතු ආධාරයෙන් වියලි කෙහෙල් කඳකින් කෙන්දක් ගලවා ගැනීමය. නියපොතු අධාරයෙන්ම එයද පිරිසිදු කර ගෙන, කෙසේ හෝ තනි කෙන්දක් වෙන් කර ගනිමු. ඉන්පසු ඉරට්ටේ පණ නැති කෙළවරෙහි සෙන්ටි මීටර එකක පමණ පුඩුවක් සිටින සේ තබා එහි ඉතිරි කොටසින් හොඳි වෙලා ගැට ගසා ගනිමු. දැන් අපේ උපකරණය සාදා අවසන්. ඊළඟට තිබෙන්නේ ඉස්සාගේ ඇසට මේ පුඩුව දැමීමේ අභියෝගයයි. මගේ මිතුරන් සියල්ල මේ කාරිය ඉතා පහසුවෙන් කරනවා මම දැක ඇත්තෙමි. ඔවුන් එක් අතක් නළල ඉහලින් තබාගෙන වතුරට පුඩුව යොමු කර ආපසු එය ගන්නේ ඉස්සකු සමගය.

පින්තූරය ගත්තේ : www.yachtandboat.com.au

ලන්දේසි ඇළෙහි වතුර ඉතා නොපැහැදිලිය. ඉස්සන් සිටින්නේ ඇල කණ්ඩිය අසලට වන්නටය. මමද ඔවුන් අනුව යමින් ගොස් අඟල් දෙකක පමණ ඉස්සෙකු සිටින තැනක සීරුවෙන් නැවතුනෙමි. මෙයට ඉතාම හොඳින් ඇස් පෙනීම අවශ්‍යම වන අතර, ඇස එම ස්ථානයට හුරු කර ගන්නටද සෑහෙන වෙලාවක් ගත වේ. දැන් ඉස්සා උගේ ඇන්ටෙනා එහෙ මේ කරකවමින් සිටී. මා කෙලෙස හෝ ඔය ඇන්ටෙනා මග හැර එලියට පැන තිබෙන ඉස්සාගේ ඇසට අර පුඩුව දමා කරකැවිය යුතුය. මා උත්සාහ කල වාර ගණන සියයකට වැඩි මිස අඩු නැත. හරියටම පැය දෙකක් පමණ ගිය විට මේ ශිල්පය අල්ලා ගන්නට මට හැකි විය. කිහිප විටක්ම ඉස්සාගේ ඇසට පුඩුව යොමු කලද නියමිත කාල පරාසයකදී එය හිර වන්නට කරකවන්න මා අසමත් විය. තවත් බොහෝ වාරයක් උත්සාහ කර ඉස්සාගේ ඇසට පුඩුව දමා කරකැවීමි. පුදුමයකි මා වට පහක් කරකවූවානම් ඉස්සා වට සිය ගණනක් කරකැවී පුඩුව හොදටම තද කරගෙන ඇත. මා ඉරැට්ට ඉහලට අද ගත්තේ පරිස්සමෙනි. එය රැගෙන මා පෙන්වන විට, අනෙක් අය ඉස්සන් විස්සක් තිහක් අල්ලාගෙන හමාරය. මේ දේවල් වලට මා සහභාගී වන්නේ ගෙදරට හොරෙනි. මේවා දැන ගත්තා නම් මට හොඳ ගුටි සංග්‍රහයක් දෙන්නට ගුරුවරුන් වූ මගේ දෙමව්පියන් පසුබට වන්නේ නැත. මා ඉන් පසුව කිසි දිනක ඉස්සන් අල්ලන මෙහෙයුම් වලට සහභාගී වී නැත. කිසිම දිනක බිලී පිත්තකින් මාළු අල්ලා නැති මුත්, මගේ මිතුරන් ඇමට ගෙන යන පණුවන් මාළුවන්ට පරිත්‍යාග කර ඇත. අපේ ආච්චීට අනුව නම් මාළුන් අහු වෙන්නේ පව් කාරයන්ටය. සමහරවිට එහි සත්‍යයක් තිබෙන්නට පුළුවන.

මේවා වැදි හැකියාවන් යයි කෙනෙකු කියන්න පුළුවන. එහෙත් මේ සියලු දේ අවශ්‍ය වන වෙලාවක් ඇත. ගල් වලින් ගසා කුරුම්බා කඩා ගත් අවස්ථා ද නැත්තේ නොවේ. මගේ පියාගේ පරම්පාරාවේ බොහෝ දෙනෙකුට පොල් ගසකට බඩ ගා ගත හැකිව තිබුණි. එහෙත් මගේ පරම්පාරාවේ බොහෝ දෙනෙකුට එම හැකියාව නැත. ගල් හෝ පොලු ගසා ගෙඩි කඩා ගන්නට මගේ පරම්පරාවට පුළුවන් වුවද, මගේ දරුවන් වන වයසේ අයට මේ හැකියාව නැත. පොල් ගෙඩියක් ලෙලි ගහ ගන්නට හැකි තරුණයන් අද අඩු වෙමින් යයි. ඉස්සර අලුත විවාහ වූ කෙනෙකුට බුලත් විටක් සකසන්නට දෙන බව මා අසා ඇත. කුඩා කල ගිරයෙන් පුවක් සුද්ද කිරීමටද අපට හැකිය. මෙසේ ලියාගෙන ගියහොත් අප කල බොහෝ දේ ලැයිස්තු ගත කල හැක. අද දරුවන්ට ඒවා කල නොහැක, ඔවුන්ට ඒවා අවශ්‍ය වන්නේද නැත. නමුත් ඔබගේ ජංගම දුරකථනය හෝ ටැබ්ලට් පරිඝනකය ඔවුන් අත තැබුවහොත්, ඔවුන් නොදන්නේ කුමක්දැයි ප්‍රශ්න කල හැක ? නමුත් ඒවා පරිහරණයක කරන මොහොතේ දරුවාගේ ශරීරාංග නිශ්චලය. ඔවුන් ටච් ෆෝන් වීරයන්ය. අපගේ දරුවන් යන්නේ හරි පාරේද ? නැතිනම් වැරදි පාරේද ? මෙය උගතෝකෝටික ගැටලුවකි.

______________________________________________

අද ප්‍රශ්නය : නාවල අන්නාසි, කෝට්ටේ දොඩම්, මීගමු අළුවා වැනි පැරණි කියමන් වල එන ඒ ඒ පළාත් ප්‍රසිද්ධ ආහාර ඇත. බෙන්තර එලෙස ප්‍රසිද්ධ වුයේ කුමක් සඳහාද ?

රසවත් ඇබැද්දියක් ...... Troubled but enjoyed

සෙලියුලර් ෆෝන් ලංකාවේ වඩාත් ජනප්‍රිය වේගෙන ආව 1995 වගේ කාලේ තමයි මම බැංකුවට ආවේ. ඒ කාලේ අපි ගාව පේ ෆෝන් කාඩ් අට්ටි ගණන් තිබුණා පාවිච්චි කරපු. හැම දෙනා අතම ජංගම දුරකථනයක් නොතිබුණු ඒ කාලේ, එක්කෙනා දෙන්නා හොරෙන් හොරෙන් වගේ ජංගම දුරකථන ගත්තා. විශේෂයෙන්ම අපි වගේ කොළඹට සංක්‍රමණය වෙච්ච අයට මේක වැදගත් මෙවලමක් වුණේ, ඒ කාලේ තිබ්බ බෝම්බ පිපිරීම් එක්ක. මේ බෝම්බෙනුත් අපි බේරුණා කියලා ගෙදරට කියන්න. 1996 ජනවාරි තිස් එක් වෙනිදා මහා බැංකුවට එල්ල වුණු බෝම්බ ප්‍රහාරයත් එක්ක කැළඹිලා හිටිය ගෙදර උදවියට පණිවුඩය දෙන්න හොඳටම ප්‍රමාද වුනාම මමත් තීරණය කරා ජංගම දුරකථනයක් ගන්න. 

මුලින්ම ගත්ත මොබිටෙල් සබඳතාවයක්. එකේ පිටතර රුපියල් දහතුනයි, පැමිණෙන ඒවාට රුපියල් දහයයි. හිතා ගන්නවත් පුළුවන්ද ? ඒ කාලේ සමහර ඒවා රුපියල් දහ-නවයක් අය කළා. මේ කාරණය නිසාම මම ඩයලොග් සබඳතාවක් ගත්තා අනු අටේදී. එතකොට ඩයලොග් වැඩිය ජනප්‍රිය නෑ. කවුරුවත් ගන්නෙම නැති ගණන්. කිසි වදයක් නැතිව ගන්න පුළුවන්. කෝල් නෙවෙයි සබඳතාවය. කෝල් එකක් ගන්න අට වතාවක් උත්සාහ කරන්න ඕනේ. අපි ඒ කාලේ ඔටෝ රී ඩයල් දැම්මා. පස්සේ බිල ආවම දැන ගත්තේ, ඔටෝ ඩයල් වෙච්ච හැම එකකටම බිල් වෙලා කියලා. ඉතිං කියන්න බැරි වුණා, මගේ සබඳතවේ පිටතට අටයි, ඇතුළතට හතරයි, පළමු විනාඩි තුන නොමිලේ. වන් ෆෝ වන කියලා එකක් තිබ්බා. ස්ථාවර දුරකථන වලට එක කෝල් එකක් ගත්තම. ගන්න හැම විනාදියකටම ස්ථාවර ලැබෙන ඇමතුමක සමාන විනාඩි ගණනක් නොමිලේ. අපි පුදුම විදියට ඒ කාලේ ඕවා කළමනාකරණය කළා. විශේෂයෙන්ම දුරකථන නැති අය එන ඇමතුම වලට අපේ අංක භාවිතා කළා විනාඩි තුන ඇතුලත. මගේ රුපියල් අටට තිබ්බ අවුට්ගොයින් ඒකත් රුපියල් නවයක් වුණා ටික කාලෙකදී. ඒ අනුව තමයි දහ අට තිබ්බ සෙල්ටෙල් ඒවා දහ නවයත්, දොළහට තිබ්බ මොබිටෙල් ඒවා දහතුන වුණෙත්.

පින්තූරය ගත්තේ : www.flashgsm.ro

මේ කාලෙදී මම වැඩ කල කාර්යාලය තිබ්බේ නුගේගොඩ. එකක් කියන්න ඕනේ මගේ ගාව ඒ කාලේ තිබ්බ Sagem RT635 කියන ෆෝන් එක. කියලා වැඩක් නෑ කණ පැලෙන්න සිග්නල් තියෙනවා. ඉස්සර ලංකාවේ හැමතැනම ඇවිද්ද අපිට මේකෙන් වෙච්ච සේවේ කියලා වැඩක් නෑ. ඒ කාලේ හැටියට තිබ්බ ගඩොල් වල හැටියට මේක මාර ස්ලිම් ෆෝන් එකක්. මිනිස්සු ඉල්ලගෙන බලපු අවස්ථාත් තියෙනවා. මම මේකට රුපියල් එක්දාස් පන්සීයක් දීලා කවරෙකුත් ගත්තා. ඉස්සර මේවා සාක්කුවේ දාගෙන ඉන්නවා කියන්නේ හරි අමාරු වැඩක්. දැන් වගේ ස්ලිම් ෆිට් කලිසම් ඇන්දා නම් දාලා හමාරයි. ඉතිං මම ඔෆිස් ගිය ගමන් ෆෝන් එක අරගෙන මෙසේ උඩින් තියනවා.

දවසක් මෙහෙම තියලා තේ බීලා එනකොට අපේ ඔෆිස් එකේ චුලා (මගෝඩි වැඩ වලට දෙයියා) මගේ ෆෝන් එක අතේ තියාගෙන ඉන්නවා මම දැක්කා. මාව දැකපු ගමන් චුලා ෆෝන් එක මෙසේ උඩින් තිබ්බා. මමත් ගණන් ගත්තේ නෑ. ඔහොම ටික දවසක් ගෙවිලා ගියා. දවසක් ලෙස්ලියා මගේ ගාවට දුවගෙන එනවා ප්‍රින්ට් අවුට් කෑල්ලකුත් අරගෙන.

"මචං බලපන් හරි වැඩක් නේ වෙලා තියෙන්නේ. උඹේ ෆෝන් එකෙන් මගේ ෆෝන් එකට ගිය මාසේ කෝල් එකක ඇවිල්ලා. විනාඩි දහයක් අපි දෙන්නා කථා කරවද ? මම විනාඩියෙන් කට් කරන එකා. බලපන් බිල. විනාඩි දහයට රුපියල් එකසිය හැටක් ගිහිං"

"මටත් හිතා ගන්න බෑ. පොඩ්ඩක් හිටපං මගෙත් බිල ආවට මම කඩලා බැලුවේ නෑ. බෑග් එකේ ඇති"

මම බිල අරන් කඩලා බැලුවා. මගෙන් ලෙස්ලිගේ ෆෝන් එකට කෝල් එකක් ගිහින්. විනාඩි දහයට මට රුපියල් අනූවක් ගිහිං. මම ටිකක් කල්පනාවට වැටුණා. ටික වෙලාවකින් මට වැඩේ මීටර් වුණා.

"මචං දවසක් මම තේ බීලා එනකොට චුලා මගේ ෆෝන් එක අතේ තියන් ඉඳල පැත්තකින් තිබ්බ. මමත් බැලුවේ නෑ. සමහරවිට උඹ අනිත් පැත්තෙන් කවුරුවත් කතා නොකරන නිසා කට් කරන්නේ නැතිව ෆෝන් එක තිබ්බද දන්නේ නෑ. මටත් රුපියල් අනූවක් ගිහිං"

"බලපන් බං වැඩේ හැටි, ගත්තු එකාට අනූවයි. ආපු එකාට එකසිය හැටයි !!!"

______________________________________

අද කාලේ මේ වගේ එකක් වුණත් කවුරුවත් ගණන් ගන්නේ නෑ. ඒ කාලේ අපි පුදුම අරපිරිමැස්මෙන් තමයි ෆෝන් භාවිතා කලේ. දැන් නම් ඉතිං බ්ලාස්ටර්, උපහාර නිසා මේවා ගාණක් වත් නෑ. අනිත් එක තමයි ඒ කාලේ සී.එල්.අයි. නෑ. හරියට අන්ඩර දෙනවා, විනාඩිය පනිනක්න්. මෙන්න මේ අතීතය පොඩ්ඩක් මතක් කරන්නත් එක්ක මේ කතාව මතක් කලේ.
__________________________________________
ප.ලි. පස්සේ දැක්කේ මේ මම ලියපු 250 වෙනි පොස්ට් එක කියලා. 

අපි ලොකුත් නෑ පොඩිත් නෑ අලි වාගේ ...... We are not BIG nor small

"ඕනෑම දෙයක් ඕනෑවට වඩා ඕනෑම නෑ" කියලා කියමනක් තියෙනවා බොහෝ දෙනෙක් අහලා ඇති. ඉතිං මේ බ්ලොග් ලිවිල්ලත්  වගේ තමයි. ඒ වගේම තමයි අනෙකුත් සමාජ ජාලා. ෆේස්බුක්, ට්විටර්, ලින්ක්ඩ් ඉන්, පින්ටරස්ට්, මයි ස්පේස්, ගූගල් ප්ලස්, ඉන්ස්ටග්‍රෑම්,දෙවියන්ට් ආර්ට්, ලයිව් ජර්නල්,ටැග්ඩ්,ඔර්කට්, කැෆේමම්,නින්ග්,මීටප්, මයි ලයිෆ්, ආසක් එෆ්.එම්,ටම්බ්ලර් .... ඉවර කරන්න බැරි ලැයිස්තුවක් තියෙනවා. සමහර ඒවා රටටම ආවේණික ඒවා.

මේ අතරට අලුතෙන්ම එක් වෙන්නා තමයි "මීඩියම්". මේ ගැන දැන ගන්න ලැබුණ වෙලාවේ මමත් ගිහිං මීඩියම් ගිණුම ඇරඹුවා. බලාගෙන යනකොට මේක නිකංම නිකං එකක් නෙවේ. අපි වගේ ලියන්නන්ටම හැදිච්ච එකක්. හැබැයි පටන් ගත්ත මුල් දවස් වල මේ අය ලියන්න දුන්නේ තෝරාගත් පිරිසකට. මම හිතන්නේ ඇල්ෆා පරීක්ෂණ යුගයේ. අද මේක බීටා පරීක්ෂණ යුගයට ඇවිත්. අද උදේ මගේ ගිණුම සක්‍රීය කරලා, ඒ වගේම ලියන්න ඉඩ ඩී තිබෙන බව දැන ගත් විගස මමත් සටහනක් දැම්මා. මට මුලින්ම දන ගන්න ඕනෑ වුණා සිංහලෙන් ලියන්න පුළුවන්ද කියලා. මම එකේ නිතර අසන පැන (FAQ) කියවලාම වැඩේට බැස්සා. වාසනාවකට වෙනත් භාෂා වලටත් එයාලා ඉඩ දීලා තියෙනවා. මමත් ලිව්වා සිංහලෙන්. මම දන්නේ නෑ, මීඩියම් වල මුලින්ම සිංහලෙන් ලියපු කෙනා සුදීකද කියලා.

සුළු මොහොතකින් මම එය ෆේස්බුක් වෙත මුදා හැරියා. තවත් විනාඩි ගණනකින් අපේ මහා වෙදනා සටහනක් එකතු කළා. මම හිතන්නේ කියවන ලියන හැමෝටම මේක වැදගත් වෙයි ඉදිරියට. මේ ඒ ගැන කෙටි හැඳින්වීමක්.

අන්තර් ජාලයේ බ්ලොගර් සහ වෙනත් සමාජ ජාලා හරහා අදහස් බෙදා ගත් අපට ලැබෙන නවතම ලිවීමේ මාධ්‍යය මීඩියම් වේ. මෙය තවමත් පවතින්නේ බීටා පරීක්ෂණ තත්ත්වයේය. ඔවුන්ගේ බලාපොරොත්තුව බ්ලොගර් තරම් දිගු නොවූත්, ට්විටර් තරම් කෙටි නොවූත් සටහන් ලියා තැබෙන අවකාශයක් ලෙස මීඩියම් හඳුන්වා දීමටය. ඇත්ත වශයෙන්ම එය අද සිට ක්‍රියාත්මක වේ.

මෙන්න ඒ සටහනට යන සබැඳියාව ------> ගිහින් බලන්න. මහා වෙදනා එකතු කරපු සටහන මේ ------>.

මීට අමතරව විවධ භාෂා වලින් ලියවුණු සටහන් සෑහෙන ප්‍රමාණයක් තියෙනවා. එහෙනං ගිහිං බලන්න. මෙය ජනප්‍රිය වේවි කියල මට පොඩි විශ්වාසයක් තියෙනවා. මේකද ටැබ්ලට් වගේ ඒවා භාවිත කරන අයට මේවා කියවන්න පහසුයි. මගේ සටහනේ පින්තුරයක් පහළින්. ලංකාවේ අපි අලුත් දේවල් ග්‍රහණය කර ගන්න ටිකක් මැලියි. ඒ නිසා අපේ අය පසුගාමීව මෙයට එකතු වෙයි. හැබැයි එහෙම නොහිතන අයත් ඉන්නවා.

____________________________________
ප.ලි. : මෙහි හිමිකාරීත්වය දරන්නේ ට්විටර් සමාජ ජාලා වෙබ් අඩවියයි. බ්ලොග් වලට තිබෙන ජනප්‍රියත්වය නිසා ඔවුන් මේ පියවර ගනු ලැබුවා යයි සිතන්නට පුළුවන්. මෙහි කමෙන්ට් කිරීමද ඉතා පහසුයි. ඔබ කල යුත්තේ ඔබට අවශ්‍ය වාක්‍යය හයිලයිට් කර දකුණු පැත්තේ ඇති + බොත්තම ඔබා කමෙන්ට් එක් කිරීමයි. සිංහලෙන් යතුරුලියනය තරමක් අපහසුයි. වෙනත් තැනක ටයිප් කොට එකතු කල හැක. ඔබට ලැබෙන ප්‍රතිචාරද එතැනින්ම බලා ගැනීමට හැක. 

සුද්දාගේ තෑග්ග ......

මගේ මතකයට අනුව ඒ එක්දහස් නවසිය අසූ තුන වසරයි. බෙන්තොට මගේ නිවසට යාබද පාසල් ක්‍රීඩාංගණයේ සෑම සති අන්තයේ දිනකම  ක්‍රිකට් තරගයක් ක්‍රීඩා කිරීමට අප කැමැත්තක් දැක්වූවෙමු.  තවත් එක දිනක මා පන්දුවට පහර දෙමින් සිටියදී විදේශික යුවලක් එම ස්ථානයට පැමිණ තරගය නරඹන්නට විය. අප කණ්ඩායමේ කිහිප දෙනෙකුම ඔවුන් කලින් දන්නා බව එළියේ සිදු වන ක්‍රියාවෙන් පැහැදිලි විය. මහින්ද, කුමාර සහ මිල්රෝයි ඒ අය වූහ. එකල මා දවා ගන්නට සමත් පන්දු යවන්නෝ අපගේ ප්‍රදේශයේ නොවීය. ඒ මා නොම්මර එකේ ලෑල්ලෙකු වූ නිසාය. එකල ලකුණු ගැන ඒ හැටි නිනව්වක් නොවීය. නමුත් පිත්තටම ලැබෙන ෆුල් ටොස් පන්දුවක් අපේ නිවසට යාබද නිවසේ පිටුපසට එල්ල කිරීමේ හැකියාව මට ලැබුණේ එල්ලේ ක්‍රීඩා කිරීම නිසා බව අදටත් මගේ විශ්වාසයයි. 

අපගේ යාබද නිවස පිටුපස කොටස කුඩා හබරල ගහන කැලෑවක් සහිත මඩ ගොහොරුවකි. මගේ පියාට අනුව අපගේ නිවසේ පිටුපසින් ලන්දේසි ඇළක් තිබී ඇත. දැන් එය ගොඩ වී ඇතත් එහි මඩ ගතිය තවමත් ඇත. ඉතිං මේ ක්‍රීඩාංගණයේ එක් කොටසක් මේ ඇල ගොඩ කල කොටසේ ඇත. එනිසා එහි තිබෙන වන ගහණය කඩොලාන පරිසරයක තිබෙන ගස් සහ පැළෑටි වලින් පිරී ඇත. ලුණුවිල නමැති ජලජ ශාඛයද මේ ආශ්‍රිතව යහමින් තිබුණි. එය ආයුර්වේද බෙහෙත් වට්ටෝරු වලට නැතිවම බැරි ද්‍රව්‍යයකි. වැඩි වශයෙන් හබරල වර්ගද, වෙල් ආතා සහ තවත් නොදත් බොහෝ පැළෑටි වර්ග එහි විය. නමුත් කිසිවෙක් මේ ප්‍රදේශයට පන්දුව ගියහොත් සොයන්නට කැමැත්තක් නොදක්වයි. ඒ මෙය යාබද නිවාසෙහි  කුලියට වෙසෙන ජයවර්ධන නමැති පුද්ගලයා සහ ඊට පෙර සිටි බොහෝ අයද තමන්ගේ කුණු වල ලෙස භාවිතා කිරීම නිසාය. මෙයට බෝතල් කටු විසි කර තිබීම මේ භීතිකාවට ප්‍රධාන හේතුව විය. නමුත් වමතින් පහර දෙන කෙනෙක් මෙම ප්‍රදේශයට පහර දුන් විට අපගේ කණ්ඩායමේ සිටින කොලු-කුරුට්ටන් අපූරු වචන දෙකක් කියා කෑ ගසයි. ඒ "ප්‍රීති කැලේ" යනුවෙනි. ඒ භාවිතා කරන ලද උපත් පාලන කොපුද යහමින් එහි වූ නිසාය.

එම තරගයේදී මා ක්‍රීඩා කල අකාරය ගැන පැහැදුණු බ්‍රයන් නමැති බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයා මට ත්‍යාගයක් දෙන්නට පොරොන්දු විය. ඒ ඔහු ඊළඟ වරට පැමිණෙන විටය. මට අවශ්‍ය කුමක්දැයි ඔහු විමසා සිටියේය. එහෙත් එක වරටම මගේ සිතට කිසිවක් නො-ආවේය. මා ඔහුගේ ලිපිනය ඉල්ලා සිටියේ පසුව දන්වා එවන පොරොන්දුවටය. එවිට තම බෑගය හැර ඔහු ලිපිනය සටහන් කරන්නට සුදානම් වන විට, එහි සිටි ඔහු කලින් හඳුනන අය ඉදිරිපත් වී මගේ ලිපිය ඔවුන්ගේ කවරයේම එවන්නට ඉදිරිපත් විය. එයට හේතුව ඔවුන්ව කපා දැමීමට මට හැකි නිසා බව පසුව තේරුම් ගතිමි. අපගේ ප්‍රදේශයේ මෙසේ සංචාරකයන් වෙන් කරගෙන සිටීම සාමන්‍යයකි. එක් සුද්දෙකු හෝ කිහිප දෙනෙකුට ඔවුන් "පාටිය" යනුවෙන් ආමන්ත්‍රණය කරති. මගේ පාටිය, අපේ පාටිය යනුවෙන් එසේ වෙන් කරගත පසු වෙනත් අයට ඔවුන් සමග ගනුදෙනු කිරීමට තහනම්ය. මේවා බෙදා ගන්නට නොහැකිව ඇතිවන රණ්ඩු-සරුවල්ද බහුලව ඇත.

මම කිහිප විටක්ම මගේ සොයුරියත් සමග එකතුව ලියුම් ලියා දුන්නද, ඒවා බ්‍රයන් යුවලට ලැබෙන පාටක් නොවීය. අවසන් වශයෙන් අපගේ නිවස ඉදිරිපිට සිටින මහින්දව අල්ලාගෙන අපේ ලියුමද ඔහුගේ ලියුම සමග යවන ලෙස ඉල්ලා සිටියෙමු. කොහොමත් මහින්දට ඉංග්‍රීසි කියවීම, ලිවීම නොහැකි වූ නිසා ඔවුන්ගේ ලියුම් ලියවා ගන්නේ මුදල් ගෙවමිනි. මෙය අවස්ථාවක් කරගත් අප ඔවුන්ගේ ලියුම් නොමිලයේ ලියා දෙන්නට ඉදිරිපත් වූ විට අපගේ ලියුමද යවන්නට මහින්ද එකඟ විය. අවසානයේ බ්‍රයන් මහතාට පණිවුඩය සන්නිවේදනය කර ගන්නට අපට හැකි විය. ඔහු නැවතත් පැමිණෙන්නේ ඊළඟ වසරේ මැද හරියේ බව දැනගන්නට ලැබිණි. ඒ සඳහා තවත් බොහෝ කාලයක් තිබුණි. 

මගේ නැන්දාගේ පුතෙකු වූ විජේසේන අයියා කොළඹ ගිය විට ඔහුගේ මුලකුරු ප්ලාස්ටික් තීරුවක මුද්‍රණය කර තම ඔරලෝසුවේ අලවාගෙන තිබෙනු දැක, "ඒ කුමක්දැයි" ප්‍රශ්න කළවිට කොළඹ ගිය විට එය මුද්‍රණය කරගත් බවත්, ඒ සඳහා රුපියල් විසිපහක් වැනි මුදලක් අය කල බවත් පැවසීය. එය දුටු දිනයේ සිට ඒ පිළිබඳ උනන්දුවක් මා තුළ ඇති විය. ඉතිං බ්‍රයන් මහතාගෙන් මා ඉල්ලා සිටියේ එලෙස ප්ලාස්ටික් මත අකුරු තබන යන්ත්‍රයක් ගෙන එන ලෙසය. බ්‍රයන් මහතා නැවතත් ලංකාවට පැමිණ ඇති බව කණින් කොනින් ආරංචි විය. අනෙක් අය ඔහු හමු වී තමන්ට ගෙනා දේ රැගෙන ආවත්, අපට ඔහු හමු වීමට අවසර දෙමාපියන්ගෙන නොලැබිණ. නැවතත් කුඩා ලිපියක් සකස් කල අප එය මහින්ද අතේ එවන ලෙසත්, ඔහු අවංක පුද්ගලයෙක් බවත් සටහන් කොට මහින්ද අතේ යැවීමු. අපට සවස් කාලයේදී එම ත්‍යාගය සහිත බෑගයද, කුඩා ලිපියක්ද ලැබිණි. අක්කා ලියුම බලන අතර මම පාරසලය දිග හැර බැලුවෙමි.

පින්තූරය ගත්තේ : www.walmart.com

එහි තිබුණේ හරියටම ඉහළ පින්තූරයේ තිබෙන අකාරයේ යන්ත්‍රයකි. මගේ සතුට ඉහ වහා ගියද එය ක්‍රියාත්මක කරන අකාරයක් ගැන දැනුමක් නොවීය. ඉන්පසු ඒ සමග එන කුඩා අත්පොත බලා එයින් එක ටේප් පටියක් යන්ත්‍රයට ඇතුළත් කර ගත්තේ ප්‍රවේසමිණි. පහළ තිබෙන ලීවරය මිරිකන විට එහි අකුරු මුද්‍රණය විය. උඩ අකුරු සහ අංක තිබෙන රවුම කරකවා අපට අවශ්‍ය අකුර හෝ අංකය නියමිත තැනට ගෙන අකුරු මුද්‍රණය කල හැක. මුලින්ම මගේ සහ අක්කාගේ නම් පාට පාටින් මුද්‍රණය කර ගන්නට අප සමත් වීමු. මල්ලිලා දෙදෙනාට සහ නංගීටද කිහිපයක් මුද්‍රණය කර දුන්නෙමු. කළගුණ සැලකීමක් වශයෙන් මහින්දටද කිහිපයක්ම පාට පාටින් මුද්‍රණය කර දුනිමු. නමුත් මේ හැම වතාවකම එය ක්‍රියාත්මක කළේ මා පමණකි. එය කිසිවකුට අල්ලන්නට අවසර නොදුන්නෙමි.

පින්තූරය ගත්තේ : www.ciao.co.uk 

පින්තූරය ගත්තේ : http://graphicdesigncontextualstudies.blogspot.com

පින්තූරය ගත්තේ : http://kola.manufacturer.globalsources.com

වසර මැද වාර විභාගය ළඟ එන බැවින් එය පසෙක තබා පාඩම් කරන ලෙස අම්මා බොහෝ විට කෑ ගැසුවාය. අවසානයේ මමද පංතියේ එක,දෙක,තුන ස්ථානයක් හිමි කර ගැනීමේ අරමුණින් පාඩම් කිරීම ආරම්භ කරන ලද්දේ, සියලු පන්ති වල සිටින හොඳම අය එකතු කර සෑදු පන්තිය නිසා සෑහෙන සටනක් දීමට අවශ්‍ය නිසාය. විභාගය තිබෙන කාලය අතරතුර මා එය පාසලට රැගෙන ගොස් මගේ මිතුරන්ටද ලේබල් මුද්‍රණය කර දුන්නෙමි. එහෙත් සීමිතවය. එහි පටි අවසන් වුවහොත් එම යන්ත්‍රයෙන් පලක් නොවනු ඇත. 

දිනක් දිවා විවේකයේ අහාර රැගෙන ආපසු යනවිට අපේ පංතියේ ගුණවීර එය අතට ගෙන යහමින් වැඩය. එවෙලෙහි මට ඇති වූ කේන්තිය කොපමණද කියා දන්නේ මා පමණි. වහාම මා යන්ත්‍රය උදුරා ගත් අතර, අපේ පංතියේ චණ්ඩියා වූ ලොකු රවියා ගුණවීරගේ බෙල්ලෙන් අල්ලා ගන්නා ලදී. ඒ මේ වනවිය සියලු මිතුරු මිතුරියන්ට ලෝබ නැතිව මා ලේබල් ගසා දුන් බැවිනි. නමුත් ලොකු රවියාට තරමක් වැඩියෙනි. 

පින්තූරය ගත්තේ : 

ටික කලක් යනවිට මෙය තද කරනවිට, එහි තිබූ තද ස්ප්‍රින් වල හයිය නිසා ප්ලාටික යන්ත්‍ර කරමුලින් කැඩී ගියේය. පසුව කම්බි දෙකකින් තද කර ටේප් ටික අවසන් වනතුරු පාවිච්චි කරන ලද අතර, අන්තීමෙදී මගේ ලට්ට-ලොට්ට පෙට්ටියේ කෙළවරක් එයට උරුම විය. 

බොරැල්ලේ සිර කරුවෙකු වීමි III කොටස - මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය

මෙහි ලියා තිබූ ප්‍රථම පරිච්ඡේදය සම්පූර්ණයෙන්ම ඉවත් කළෙමි. ඒ මේ වනවිටත් දන්නා කතාවේ පසුබිම යළිත් සඳහන් කිරීම අනවශ්‍ය නිසාය. මෙම සටහන ලියන්නට පටන් ගත්තේ මා බ්ලොග් ලියන්නට අවතීර්ණ වූ මුල් යුගයේය. දැන් ඒ සඳහා වෙනම ප්‍රවේශයක් ලැබී තිබේ. පසුගිය සටහනේ රණසිංහ අයියා කෙනෙකු ගැන සටහන් කළා මතක ඇතයි සිතමි. රණසිංහ අයියාගේ කඩය තිබුණේ සර්පන්ටයින් පාරට හැරෙන තැනම පාරේ දකුණු පැත්තට වන්නට ඇති කුඩා කඩපෙලියේය. එය දෙවන හෝ තුන්වන කඩය විය යුතුය. ඇත්තටම මේවා කඩ යයි කීවත්, අඩි හයේ හයේ පමණ කුඩා කාමරය. මේ කාමරය තුළ කෑම පිස පාර අයිනේම තබා ගනුදෙනුකරුවන්ට සපයා, දරුවන් හයදෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලක් රක්ෂා කරන රණසිංහ අයියා ගැන මට තිබෙන්නේ ගෞරවය මුසු කණගාටුවකි. ඔහුගේ සහයට ඔහුගේ වැඩිමහල් පුත් නිශාන්තද එකතු වී ඇත.

මා රණසිංහ අයියා හඳුනා ගත්තේ කෙසේද ? මගේ නැන්දාගේ නිවසේ කොටසක් කුලියට දුන් කාලයක් විය.  මතකහිටින කාලයක් රණසිංහ අයියා ඇතුළු පවුල එහි  ගත කළෝය. එවකට ඔහු කුමක් කළේද යන්න මගේ මතකයේ නැතත්, බොහෝ කාලවල කාර්යාල කැන්ටින් බදු ගෙන පවත්වාගෙන යාම ඔහුගේ ජීවිකාව විය. බොරැල්ලේ මා ගෙවන සිරගතකළ ජීවිතයට රණසිංහ අයියාගේ මේ පැවැත්ම අස්වැසිල්ලකි. ඒ පසුකාලීනව උදෑසන අහාරයත්, රාත්‍රී ආහාරයත් සඳහා මා එතැන තෝරා ගැනීම නිසාය. ගමේ කෙනෙකු, දන්නා කෙනෙකු උයා දෙන කෑමක් වත් කන්නට ලැබීම භාග්‍යයක් නොවේද ? අනික නිවසින් පිට ජීවත් වන මට දන්නා කියන කෙනෙක් අහල පස් මානයේ සිටීම ශක්තියක් නොවේද ? රණසිංහ අයියා යනු ඉතා කුඩා සිරුරකට හිමිකම් කී ජීවිත් වන හැම දිනයක්ම සතුටින් ගත කළ පුද්ගලයෙකි. කොටු සරමත් මේස් බැනියමත් හැඳ, තෙල් ගා පිළිවෙළකට පැත්තට පීරූ කොණ්ඩයත් නිසා ඔහුගේ ප්‍රියමනාප බව තවත් වැඩි විය.

මා එහි යන්නේ උදෑසන හතට පමණය. උදේම නා, පිරිසිදුවත් හොඳින් ස්ත්‍රික් කර ඇඳුම් අඳින්නත් මා පටන් ගත්තේ දින කිහිපයක සිටය. මගේ මේ වෙනස බොහෝ අයට දැනී තිබිණ. ආදරයත් කැස්සත් හංගන්නට නොහැකි බව මා අසා ඇත. මේ කඩය ඉදිරිපස පාරෙන් අනික් පැත්තේ තිබෙන්නේ උස තාප්පයකි. කළු තෙල් වලින් එහි ලියූ කිසිවක්, කළු තෙල් වලින්ම වසා ඇත. ඉන් ඔබ්බේ තිබෙන්නේ කුමක්දැයි කියා නොදනිමි. එහෙත් මේ පසුබිම ඉදිරියෙන් සෑම දිනකම උදෑසන ගමන් ගන්නා සුදු පරවී රෑන නෙතට රසඳුනකි. ඔවුන් ගමන් ගන්නේ අසල ඇති රත්නාවලියට බව මා දැන ගත්තේ නිශාන්තගෙනි. රණසිංහ අයියා හදන පරිප්පු හොද්ද දැන් පැහෙමින් පවතී. තෙල් තාච්චියට කරපිංචා, රම්පෙ, සුදු ළූණු සහ රතු ළූණු දමා තෙලෙන් මලවා ගන්නා ඔහු එය පරිප්පු හොද්දට උඩින් අතුරණ දසුන ඇසට මෙන්ම නහයටද ගෙන එන්නේ මිහිරකි. තවත් මොහොතකින් මවක තම දරුවන්ට කෑම බෙදා දෙන්නාක් මෙන් මුල්ම පිඟාන මට බෙදා පිළිගන්වයි. මේ වනවිට පාන්ගෙඩි හත අටක්, පාන් කාල් කොට වට්ටියකට අතුරන්නට ඔහුගේ පුතා නිශාන්ත සමත් වී තිබේ.

උදෑසන කෑමට මා වැඩි වෙලාවක් ගන්නට කැමති නැත. ඒ ඇය එතනින් යනවිට පාන් කාලක් අතේ තබාගෙන සිටීම නොහොබිනා ක්‍රියාවක් යයි මගේ සිතට හැඟෙන නිසාය. දනී පනි ගා කෑම ගිලින මාදෙස මද සිනාවකින් බලා සිටින රණසිංහ අයියා පවසන්නේ

"අර ළමයා දැම්ම එන්නේ නෑ. හෙමිහිට කන්න"

 "ඔව් ඒගොල්ලෝ මෙතනින් යන්නේ හතයි විසි පහට" ඒ නිශාන්තය.

ඔවුන් දෙදෙනාද මා තරමටම දැන්  මේ ප්‍රේම වෘතාන්තයට පැටලී ඇත. රණසිංහ අයියා මේක කාටහරි කියයිද ? අපේ ගෙදරට ආරංචි වුණොත් ? මගේ සිතේ වැඩ කරන්නට විය. එහෙත් මේ සුකොමාල යුවතිය දකින විට මට සියල්ල අමතකව යයි.

"එයාටත් මොකක් හරි අමුත්තක් තියෙනවා. නැත්නම් මාව දැක්කම හිනා වෙන්නේ. ඒ මදිවට හැරිලා බලනවත් එක්ක"

පින්තූරය ගත්තේ : http://theglamourwhore.blogspot.com

එංගලන්තයේ ඩයනා කුමරියගේ කොණ්ඩ මෝස්තරය මේ වන විට ලංකාවේ අස්සක් මුල්ලක් නෑර තරුණියෝ අනුකරණය කර ඇත. "ඩයනා කට්" යනුවෙන් බොහෝ දෙනා අතර ප්‍රචලිත එම කොණ්ඩ මෝස්තරය ඇයද තෝරාගෙන තිබිණි. එය ඇගේ සුකොමල බව තවත් වැඩි කරන්නට හේතු වී ඇත. ඇය ඩයනා තරම් නැති වුවත් රූමත්ය. නමුත්  උසින් අඩු වූවාය. මම ඉක්මනින් කෑම අවසන් කර අත් සෝදා ගතිමි. පාරේ ඈත කෙළවර නිල් පාට ටයි පටි පැළඳි සිසුවියන් කිහිප දෙනෙක් පැමිණේ. මේ එන්නේ ඇය සහ මිතුරියන් යන විශ්වාසයෙන් දෑස් අයා බලා සිටියත්, එක්කෝ ඒ පහළ පන්තියක සිසුවියන් කිහිප දෙනෙකි. නැතිනම් ඇයට වඩා වයසින් වැඩි කිහිප දෙනෙකි. මගේ නොයිවසිලිවන්තකම ගැන මා සිතින් මටම දොස් නගා ගතිමි. මේ වෙලාවේ මා කථාවට පටලවාගන්නා නිශාන්ත, ලවක් දෙවක් නැති ප්‍රශ්න අසයි. නැතිනම් කොහේ හෝ ටයර් දමා තරුණයන් පුච්චන ලද කතාවක් පවසයි.

මා  හැරී බැලුවේ ක්‍ෂණයකිනි. ඇය මේ වනවිටත් සුපුරුදු සිනාමුසු මුහුණින් මා දෙස බල-බලා නමුත් කඩිනමින් ගමන් කරයි. ඇගේ මිතුරිය හා හඬ නගා සිනාසෙයි. මගේ කන් දෙක රත් වී යන සෙයක් දැනිණ. එහෙත් පෙරළා සිනාසුණෙමි. මගේ ප්‍රමාදය ගැන මටම පසුතැවිල්ලක් ඇති වේ. ඇය දකින නිමේෂයේ සියල්ල මොහොතකට නතර වෙතැයි මට සිතේ.

"ෂික් මේ නිශාන්තයාටත් මාව කයියට අල්ලගන්න ඕනේ වුණානේ මේ වෙලාවේම. මූ නම් මගේ හතුරෙක්. හිතලම කරාද මන්දා ?"

මට තිබෙන එකම ගැටලුව ඇය ඉතා කුඩා එකියක් වීමයි. මුලදී මා ඇය දෙස බැලුවේ පාසල් යන කුඩා ශිෂ්‍යාවක් ලෙසයි. නමුත් පසුව මා තේරුම් ගත්තේ අඩුම තරමේ ඇය නවය වසරේ වත් විය යුතු බවයි. ඕවා නං ඉති මොනවද ? සමහරු ඉන්නේ ලොකු වයස් පරතර තියෙන. අපේ අම්මයි තාත්තයිම අවුරුදු දහයක්. මොනවද මම මේ හිතන්නේ ? තවම කෙල්ල හිනා වෙනවා විතරයි. බඳින්නත් කල්පනාව. මම ඔරලෝසුව දෙස බැලුවෙමි. එහි හතයි හතළිහ සටහන් වී ඇත. මා බොහෝ වෙලාවක් කළුතෙල් ගෑ තාප්පය දිහා බලාගෙන කල්පනාවේ සිට ඇත. මා ඔළුව ගසා වටපිට බැලුවේ කවුරුන් හෝ මා දෙස බලා සිටිනවාද යන්නයි. රණසිංහ අයියාත් නිශාන්තත් යමරෙට වැඩ නිසා මා එතැනින් ගැලවුනි.

මගේ ගත මෙන්ම සිත ඉතා උණුසුම් වී ඇත. විපුල පවසන්නේ ඇය මුණගැසී කෙළින්ම මේ ගැන අසන ලෙසයි. ඒත් දෙනෝදාහක් මද ? කෙල්ල බැන්නොත් ? ගණන් නොගෙන ගියොත්, ඉස්කෝලේ ගුරුවරු දැක්කොත්, කෙල්ලගේ ගෙදර අය දැනගත්තොත් ?  ඌට තියෙන ගට මට කොහොමත් නෑනේ. මැගසින් හෝටලේ ප්ලම්ස් ටික කන එකාට ඕවා මොනවද ? මේ කෙල්ල දකින වෙලාවටත් මගේ කකුල් ගැහෙනවා. කෙල්ල එක්ක හිනා වෙනවා කෙල්ලගේ ගෙදර කෙනෙක් දැක්කොත් කෙළින්ම බොරැල්ල කනත්තට තමයි යන්න වෙන්නේ.

උදේ ප්‍රැක්ටිකල් අවසන් කර මා කාමරයට එනවිට දහවල් දොළහ පසු වන්නට ඇත. මා ඇඳ සිටියේ මාළඟ තිබෙන හොඳම ඇඳුමයි. ඒ ලා කොළ පැහැති ටී ෂර්ට් එක සහ කළු කලිසමයි. මා ළඟ සෙන්ට් එකක් නැතත්, ආෆ්ටර් ෂේව් ටිකක් මුහුණේ සහ බෙල්ලේ දෙපැත්තේ ගා දෑත පිස දමා සුවඳ බැලීමි.

"කොල්ලා අද කොහේද යන්නේ ?" විපුලගේ ඇසූ විට.

"ම..ම.. මම අ...ද  අ..ර.. වැඩේට යන්න කියලා"

"අප්පට සිරි ගිහිං වරෙන්. මොකද උඹ බය වෙලා වගේ. ඔය ඉන්නේ නළුවා වගේ"

සැලුන් එකට නොයා එළියට යාමට ගේට්ටුවක් තිබුනත් මා අද සැලුන් එක තුළින්ම ගියේ මුහණ පොඩ්ඩක් බලා ගැනීමටයි. සැලුන් එකේ වාදනය වන ගීතය මටම කියන්නා සේ දැනේ.

දෙතොලග සිනහාආදර කැල්මෙන් නැහැවෙ

පෙම් රස අනා අමුනයි සුන්දර තාවේ 

නුවන'ග බැලුම් නිහඬව ගැයු ගී රාවේ 

මධුරස පිරී සවනත මී විත යා වේ .... 

මා කෙළින්ම කැම්බල් පාක් එක අසලින් යන ගුරු පාර දිගේ ඇදුනෙමි. විශාල රුක් ගොමු නිසාත්, හමාගෙන යන සුලන් රැල්ලත් නිසා ගතට අමුතුම ප්‍රබෝධයක් දැනේ. රත්නාවලිය ඇරී කුඩා පන්ති වල සිසුවියන් කෙමෙන් කෙමෙන් පිටතට පැමිණේ. මා අසල යකඩ වැට ළඟ නතර වී බලා සිටියෙමි. ඈතින් ඇය එනු පෙනේ. දැන් ඇය මා ළඟමයි. සුපුරුදු සිනහව, සංසාර පුරුද්දක් සේ දැනේ. මා ඇයට කිට්ටු කළෙමි. ඇය ලජ්ජාවෙන් මා දෙස බලා සිටී.

"මේ .. මේ... නංගි ම..ට ඔයත් එක්ක පොඩ්ඩක් කතා කරන්න පුළුවන්ද ?"

ඇය තවමත් සිනාසේ. මෙවර ඔළුව පැත්තකට ඇල කරගෙන සිටී.

"ඔයාගේ නම මොකක්ද ? "

"මම මදාරා..."

මදාරා බිම බලාගෙනම පිළිතුරැ දෙයි. මෙලෙස බොහෝ දේ දොඩමින් ඇයත් මමත් ඇවිද ගියෙමු. එක වරම

"ඉඳා උඹට ...."

මගේ පිට හරහා එල්ල වුණු පහරින් තුෂ්ණිම්භූතව වටපිට බැලීමි.

"යකෝ ... උඹ අද ක්ලාස් යන්නේ නැද්ද ? මම කවදාවත් දැකලා නෑ උඹ මේ වගේ නිදියනවා. බලපන් වෙලාව නමයයි"

විපුලගේ හඩින් මම තිගැස්සීමි. අයියෝ ඒකත් හීනයක්ද ? මම නැවතත් දෑස් පියා ගතිමි.  එහෙත් සිහිනය යළි නොපෙනේ. මගේ පපුව වේගයෙන් වැඩ කරන බව පමණක් මට දැනේ.

“දැන් ඉතිං ක්ලාස් පටන් අරං ඇති. ෂික් ! අද අරයව දකින්නත් නැති වුණා. ඒ වුණාට හීනේ”

මම හිතින් කියා ගතිමි.

“මචං විපුල මම හීනෙන් දැක්කා අරයා මාත් එක්ක සෙට් වෙලා ඉන්නවා”

“යකෝ ඕකට හීන දැකලා හරි යන්නේ නෑ. උඹ තාම ඇහුවේ නැද්ද ? උඹ වගේ බය ගුල්ලෙක්. මමනං මෙලහට .....”

“මට බයයි බං. කවදාවත් කෙල්ලෙක්ගෙන් ඔය වගේ ප්‍රශ්නයක් අහලා නෑ”

“හරි. උඹට අකුරු ලියන්නත් බැරිද ? ලියපං ලියුමක්. අද මේකේ දෙකෙන් එකක් බේරගමු”

මගේ සියොළඟ දැවෙන්නා සේ දැනේ.  මේකා හදන්නේ මාට ගුටිකවන්නද ?

“මචං අපි තව පොඩ්ඩක් ඉවසමු. පොඩ්ඩක් විස්තර හොයාගෙන බලමු. වනාතේ කවුරුහරි අයියා කෙනෙක් ගේ දුවෙක්ද දන්නෑ”

“අනේ මේ ඕකේ ඉන්න අයියලා මම දන්නැද්ද ? උඹ අදම ලියන්න ඕනේ ලියුමක්. නැත්තං ආපහු ඔය ගැන කථා බෑ”

“හරි. හරි... මං ලියන්නම්”

දවල් දහය වනවිට ලියුම ලියා අවසන් කර, නාන්නට පහළට බැස්සේ ලියුමද රැගෙනය. වැරදිලාවත් තියලා ආවොත් විපුලයා ඕකත් බලනවා. වෙනදාටත් වඩා වෙලාවක් නාගෙන, හොඳින් රැවුල කපා කාමරය වෙත එන අතරදී එලියට ඔළුව දමා පියල්

“ඇයි මල්ලි අද ක්ලාස් යන්නේ නැද්ද ?”

“නෑ පියල් අයියේ අද නිවාඩු”

ළාකොළ පැහැති ටී-ෂර්ට් එකෙන් සහ කළුකලිසමෙන් සැරසුණු මා සිහිනයේ දුටු පරිදිම මුහුණේ ආෆ්ටර් ෂේව් එක ගෙන ගලවා අඟල් හයයි හතරේ කණ්ණාඩි කෑල්ලෙන් මුහුණ බැලීමි.

“හා ... හා... ඔය ඇති දැන් වෙලාවත් ළඟයි. යමං යමං”

අප දෙදෙනා පාරට බැස සර්පන්ටයින් පාර අසලට ගමන් ගතිමු. ගිනියම් වූ ගෙන්දගම් පොළොව තව මොහොතකින් ගිණි ගන්නට සුදානම් වන සෙයකි. නමුත් දෙසැම්බර් මාසය ලැබූ නිසා උදෑසන සීතලට තව-තවත් ගුලි වී නිදාගන්නටම සිතේ.  අප දෙදෙනා නැවතුණේ අපේ කාමරයට නිතර දෙවේලේ යන එන ත්‍රී වීල් කරුවකු වූ ඌරාගේ ත්‍රී රෝද රථය අසලයි. ඔහු මෙඩිකල් රිසර්ච් ඉදිරිපිට තම ත්‍රී රෝද රථය නවත්වාගෙන සිටී.

"නැගපන්"

කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නොනගාම මා ත්‍රීවීලරයට ගොඩ වී වාඩි වුණෙමි. සවස එකයි තිහට තවත් විනාඩි දහයක් පමණ ඇත.

"කොහෙටද බං යන්නේ"

ඌරාගේ ප්‍රශ්නයට විපුල පිළිතරු දීම වෙනුවට නිහඩව මග බලා සිටී. ඌරා යනුවෙන් ඔහු අමතන්නේ ඔහුගේ තරබාරු සිරුරට වන්නට ඇත. සුදු සමක් ඇති, තරබාරු පුද්ගලයකු වූ ඔහුට කවුරුත් ඌරා කියනු මිස හරි නමකින් අමතනවා මා අසා නැත. දැන් ගැහැණු ළමෝ එකා දෙන්නා පාර පැන මේ පැත්තට එනු පෙනේ. තවමත් විපුල ඇය හඳුනන්නේ නැත. හිතට අල්ලන මුහුණක් එන පාරක් පාසා විපුල දොඩමළු වෙයි.

"මේ එන්නේ ඒකද ? මේකනම් පුතේ උඹට හරි යන එක"

විපුල තොරතෝංචියක් නැතිව කියවයි. එහෙත් මා සිටින්නේ ගිනිගොඩක් උඩය. අද මගේ ඉරණම විසඳෙන දවස වන්නට පුළුවන්. ඒ කියන්නේ මේ කෙල්ලගේ තාත්තා විසින් මා කෝටු මස් කරන දවස ළඟ බවයි.  මේ කල්පනා සහ වචන හුවමාරුව අතරේ පුරුදු රුව ඈත එනු මා නිවැරදිව වටහා ගත්තත් විපුල වැනි ගහෙන් පෙත්තෙකුට ඇය පෙන්වේම මදකට පමා කරන්නට සිතුවෙමි.

"කෝ බං ? අද නැද්ද ? ඇත්තටම ඔහොම කෙල්ලෙක් ඉන්නවද ? උඹ නිකං අපට ප්‍රෝඩාව දානවද ?"

"අඩෝ වාඩි වෙලා හිටියත් ගාන ගන්නවා"

අලි මදිවට හරක් කීවා සේ ඌරාද ඝෝෂාව අරඹා ඇත. මම ඉන්නේ දෙලොවක් අතරය. යකාගේ කම්මල සේ හැල්මේ හඬ නගන මගේ පපු කුහරය දෙන හඬ මුන් දෙදෙනාට නොඇසේ. අතෝරක් නැතිව පාරේ ගමන් කරන වාහන ගොන්න මගේ හද නගන හඬ යටපත් කරගෙනම හාත්පස වෙලා ගෙන ඇත. දැන්නම් ඒ කෙල්ල සෑහෙන දුරක් ගොස් තිබිය යුතුය. සමහරවිට ගෙදරටම.

"විපුල ඒ වගේ කෙල්ලෙක් පොඩ්ඩක් යනවා වගේ මම දැක්කා. කලබලේ නිසා හරියටම තෝර ගන්න බැරි වුණා. පොඩ්ඩක් අපි මේ පාරේ ගිහින් බලමුද ?"

"යකෝ රෙදි කෑලි දෙකක් මහා ගත්තනම් මට රුපියල් දෙසීයක් - තුන්සීයක් හොයා ගන්න තිබ්බා. මේ බලපන් ඌරා මේ වගේ එකෙක් උඹේ ජීවිතේට දැකලා තියෙනවද ?. යමං - යමං. උඹ නං ...."

විපුලයා නම් මාරයාගේ පුතෙක් විය යුතුය. මේකා යකාට වත් බය නැත. ඉතිං මාත් මොකටද බය වෙන්නේ ? ත්‍රී රෝදය හැල්මේ සර්පන්ටයින් පාර දිගේ ගමන් කරයි. තවත් ටික දුරකදී මම ඇය හා මිතුරිය සහතිකවම හඳුනා ගතිමි.

"මචං අර යන්නේ දෙන්නා"

"කොයි එකද ? කොණ්ඩේ කපපු එකද ? අනිත් එකද ?"

"කොණ්ඩේ කපපු ළමයා තමයි"

"ළමයා තමයි. දෙන්න හිතෙනවා. දැන් වත් බැහැලා කෙළින් කථා කරපං"

වේගයෙන් ගමන් ගත් ත්‍රී රෝද රථය ඇය යන ගමන් මග හරස් කොට නැවතීය. "මගේ හදවත ගැහෙන තරම් වේගයෙන් කාල් ලුවිස් මීටර් සීය දුවත්දීවත් ගැහෙනවාද ? දන්නේ නෑ". ඒ ප්‍රශ්නය මුවින් පිට නොකළේ විපුලගෙන් ලුණු-ඇඹුල් ඇතිව අහගන්නට තිබෙන බිය නිසාය. මම ත්‍රී රථයෙන් ඔළුව හරවා බලත්ම ඈ මා හඳුනා ගත්තාය. ඇගේ මුහුණ විළියෙන් රතු වනු දැක ඇති වුයේ සතුටක්ද?, බියක්ද? නැතිනම් දුකක්දැයි නොදනිමි. මම සාක්කුවෙන් ලියුම ගෙන ඇයට දිගු කළෙමි. මේ මොහොතේ ලෝකයම නිසලව අප දෙදෙනා පමණක් සිටිනවා යයි මට සිතේ. මගේ වම් අතේ මහපටෑඟිල්ල මගේ දත් අතර හිර වුයේ නිරායාසයෙනි. ඇය තවමත් නිසලව බලා හිඳී. තවත් මොහොතකින මිතුරියගේ අතින් අල්ලා ගත් ඈ ඉදිරියට දිව ගියාය. මගේ දැඩි ඉල්ලීම මත පසුපසින් එළවීම නතර කල අතර, ත්‍රී රෝද රථයේ ගාස්තුව වශයෙන් රුපියල් හතළිහක් ගෙවා දමා නැවතත් එන්නට වීමු.

මගේ ඉහිං කණින් දහදිය ගලයි. විපුලට මෙය විනෝද සමයක් වැනිය. එතැන් පටන් බොහෝ කලක් යනතුරු මා නියපොතු කෑ අකාරය ඔහු රඟ දක්වා පෙන්වයි. ඒ සිද්ධිය මතක් වන වාරයක් පාසා මගේ හිත මටම දොස් තබයි. ඒ මා ඉස්සර වුවා වැඩිද ? නැතිනම් අවශ්‍ය වෙලාවේ ක්‍රියාත්මක නොවීම නිසා එම අවස්ථාව මග හැරුණාද ? යන දෙගිඩියාවයි. නමුත් ඒ ප්‍රශ්නයට පසුදාම පිළිතුරු ලැබිණි. සෙනසුරාදවාක් වූ පසුදින මම පුරුදු පරිදි රණසිංහ අයියාගේ කඩයට බඩ ගෑවේ බඩට යමක් දා ගන්නටය. නමුත් ඉතා අනපේක්ෂිත පරිදි සුපුරුදු දසුන යලිත් මා ඉදිරියේ මැවී පෙනිණි. මම දෑස් පිසදා නැවතත් බැලුවෙමි. ෆයිල් කවරයක් පපුවට තුරුල් කරන් ඇය මා පසුකර ගමන් කරයි. ඇගේ දෙනෙත එක් වරම බිමට නැඹුරු විය. වෙනදා දකින සිනහව වෙනුවට තැතිගත් මුවත්තියකගේ ස්වරූපයක් පෙනිණ. මා ඇය නොපෙනී යනතෙක් ඒ දෙස බලා සිටියද ඇය ආපසු නොහැරී ඉදිරියටම ගමන් ගත්තාය.  මා දිගු සුසුමක් පිටකර වටපිට බැලීමි. සුපුරුදු සිනහවෙන් සිටින රණසිංහ අයියාගේ පුත් නිශාන්ත

"අද ඕ ලෙවල් විභාගේ පටන් ගන්නවා"

එකෙණෙහි මගේ සිතේ හටගත් කැළඹීම ලිහා ගන්නට සති ගණනක් දුක් විඳින්නට සිදු විය. එහෙත් නැවතත් කිසි දිනක අප දෙදෙනා ඒ මාවතේ නම් හමු නොවීය.

_____________________________________________

ජාතික ව්‍යාපාර කළමණාකාරීත්ව ආයතනයේ පරිගණක පාඨමාලාව හමාර කර මද විවේකයක් ගන්නට  අප තෝරා ගත්තේ අපගේ බැචෙකු වූ නිශාන්තගේ නිවස පිහිටි අනුරාධපුර බලා ගමන් ගැනීමටය. මැයි මාසයේ අග හරියේ පාඨමාලාව හමාර වූ නිසා පොසොන් සමයේ අනුරාධපුර යාමට කතිකා කරගත් අපි නියමිත දිනයට කලින් දිනයේ වත්තල වෙසෙන වනිගසේකර ලාගේ නිවසට සේන්දු වුනෙමු. ඔවුන්ගේ මව පිළියෙලකර දුන් ආහාරද රැගෙන මරදාන දුම්රිය ස්ථානයට ගොඩ වූ අප වවුනියාව බලා යන දුම්රියට හිටි තැනින්ම ගොඩ වූයෙමු. මගේ බෑග් තඩිය රාක්කයට ඔබා වටපිට බලන කල එක් හිස් අසුනක් තිබෙනු දැක දෙවරක් නොසිතාම හිඳ ගත් අතර, අනෙක් අයට අසුන් සොයා ගැනීමට නොහැකිව ඔවුන් නැවතත් බෑග් අතට ගෙන ඉදිරියට ගමන් කරන්නට විණි. මාගේ බෑගය ගන්න යනවාත් සමග ඉදිරිපස අසුන දෙස දෑස් යොමු වුයේ නිරායාසයෙනි. ආශ්චර්යයකි. මේ මා දකින්නේ සිහිනයක්ද ? නැවතත් මද සිනා සහිත ඒ මුහුණ දැක ගන්නට මට වාසනාව උදා වී ඇත. නමුත් ඇගේ යාබද අසුනේ ගුවන් හමුදා නිලධාරියෙකි. ඒ ඇගේ පියා විය යුතුය. මට මෙහි තවත් රැඳෙන්නට අවශ්‍ය මුත්, මාගේ මිතුරන් දැනටමත් මා පසුකොට ඉදිරියට ගොස් ඇත. අර සුන්දර මුහුණ යලිත් රතු වී ඇත. දෑස් බිමට යොමා සිටින මුත් ඇගේ දෙතොල දක්වන මද සිනහව සතුට ප්‍රකාශ කිරීමක්ද ? නැතිනම් හාස්‍ය නිසා ඇති වුවක්දයි මා අදත් නොදනිමි.

ඒ වියෝගයේ වේදනාව ඔබ වෙනුවෙන් ලියන්නට ගොස් අදද මට දැනිණි.

කවදා හෝ ලියා අවසන් කරන්නට බලාපොරොත්තුවෙන් ලියන්නට පටන් ගත මෙය මුලින් නම් කර තිබුණේ "නොදොඩා මුවින් - හමු වී දෙනෙතින් : මගේ ප්‍රථම ප්‍රේමය" ලෙසය.